Akkerbouwer en perenteler Raf Van Broeck: “Ik vrees dat we afstevenen op resistentie”

Raf heeft een gemengd bedrijf met akkerbouw en fruitteelt in Kieldrecht in het Waasland. Naast peren teelt hij tarwe, bieten, mais, vlas en heeft hij enkele beheersovereenkomsten met de VLM, met name op percelen die veel last hebben van ganzenvraat. Na een onteigening van het ouderlijk bedrijf kon hij op deze locatie starten met een wit blad. Raf Van Broeck runt een verzorgd en net bedrijf met groeimogelijkheden, maar het afnemend aantal toegestane gewasbeschermingsmiddelen baart hem zorgen. “Het risico op resistentie zal alleen maar vergroten.”

Raf heeft in zijn spuitschema meerdere van de middelen zitten waarvan de actieve stoffen onder de voorgestelde Europese PFAS‑definitie kunnen vallen. En hij is niet alleen want het gaat om heel gangbare producten. “De Luna’s (Luna Privelige, Sensation en Experience) en Mavor zijn fungiciden die standaard in het spuitschema zitten. Voor perenbladvlo is met het wegvallen van Movento enkel nog Teppeki een alternatief. Dat is eigenlijk al het zwakkere broertje van zijn voorganger en zit ook in de voorgestelde PFAS-lijst. Bovendien staat perenbladvlo niet op het etiket vermeld. De bestrijding daarvan is eigenlijk maar een bijwerking bij gebruik tegen bladluizen.”

Resistentie

“Als je aan goed antiresistentiemanagement doet, combineer je twee actieve stoffen en gebruik je lage dosissen. Maar in de praktijk zijn er niet meer voldoende fungiciden om te kunnen combineren. Ik vrees dat we afstevenen op resistentie. Nu al, en nog meer wanneer die PFAS-middelen ertussenuit zouden vallen. En het zijn niet enkel de middelen die wegvallen: er komt regelgeving bovenop, we passen antidriftmaatregelen toe ... De effectiviteit van onze middelen gaat erop achteruit.”

“Tegelijkertijd werken we in een veranderend klimaat. Exoten zijn een groeiend probleem. De Aziatische stinkwants komt op ons af. Stemphylium of zwartvruchtrot is op ons bedrijf een groot aandachtspunt. Het is een schimmel en daartegen kan je weinig anders doen dan chemisch corrigeren. Als dat niet meer kan, is dat het einde van de perenexport. De aangetaste producten zijn een afknapper voor de consument, laat staan voor de export. Je product wordt volledig onverkoopbaar en waardeloos.”

Twee snelheden

“Wat ik pijnlijk vind, is dat we hier spreken over erkende producten, met een minieme hoeveelheid actieve stof. Neem bijvoorbeeld Teppeki. Dat dien je toen aan 0,12 kilo per hectare. Zo’n middel heeft een jarenlange erkenningsprocedure doorlopen en nadien volgt residucontrole. Dagelijks komt elke mens met zoveel PFAS in contact, zelfs rechtstreeks via onze huid via kleding en verzorgingsproducten, en daar hoor ik weinig over. Mijn bedrijf ligt vlak bij de Antwerpse haven. Daar zijn bedrijven die met PFAS-houdende producten werken. Het is frustrerend dat net de land- en tuinbouwsector hiervoor nu ook weer in het vizier genomen wordt. Vooral ook als je dat dan ziet op het moment dat Mercosur wordt onderhandeld. Wij moeten verder aanscherpen terwijl de achterdeur helemaal openstaat. Nu zouden we moeten kunnen toewerken naar administratieve vereenvoudiging en een regelstop.”