“Ik zoek graag oplossingen in moeilijke situaties”

​Yves Gericke runt samen met zijn vrouw Sylvia Luyckx de Vloeikenshoeve in Wuustwezel, een vleesveebedrijf met zo’n 180 tot 190 runderen. Hun prachtige hoeve is beschermd en ligt in een groene, rustige omgeving vlak bij de Nederlandse grens. Op hun bedrijf focussen Yves en Sylvia op kwaliteit, een doordacht fokbeleid en een gezonde veestapel. Zowel stieren als koeien worden op de Vloeikenshoeve gehouden en afgemest.

Yves werkt met een doordachte aanpak: van strikte opvolging van afkalvingen tot zorgvuldig biestbeheer en aandacht voor dierengezondheid. Hij legt zich volledig toe op de Belgische markt. Stieren gaan naar de retail en karkassen van vrouwelijke runderen komen via vleesgroothandel in België bij slagerijen terecht.

Hoe startte jouw verhaal als vleesveehouder?

“Mijn vader hield melkvee en deed ook aan akkerbouw. Toen ik amper 6 jaar oud was, en hij overleed, kwam de boerderij stil te liggen en werden de gronden verpacht. Na mijn studies, op mijn negentiende, ben ik eerst anderhalf jaar gaan werken. Intussen kocht ik hobbymatig mijn eerste koeien. Op mijn 21ste hakte ik de knoop door: ik zou voltijds aan de slag gaan met rundvee. Omdat er toen nog een melkquotum bestond, viel de keuze op vleesvee.”

Waarom koos je voor witblauw?

“Witblauw heeft een goede voederconversie: met weinig input een grote vleesopbrengst. Doordat begin de jaren 90 steeds meer boeren voor dat ras kozen, daalde de prijs van het vlees. Door de vergrijzing en slechte rentabiliteit is dat nu terug veranderd. Er zijn een pak minder witblauwtelers. Wij hebben altijd voor de overschotmarkt geproduceerd, nu voor de vraagmarkt. Er is onderaanbod en de prijzen stijgen terug.”

Op welke obstakels stootte je?

“Op een bepaald moment kwam er een nutriëntenstop waardoor uitbreiding onmogelijk werd. Dat maakte de toekomst van de landbouw onzeker. Pas in 2006 werd uitbreiding opnieuw mogelijk. Hetzelfde gebeurt nu met het stikstofakkoord. Mijn hart breekt als ik zie hoe jonge boeren hun droom - die ik ook had - niet kunnen waarmaken. Ze hebben zo’n mooie passie en plannen, maar worden vanuit alle hoeken tegengewerkt.”

Hoe ziet jullie landbouwmodel eruit vandaag?

“Momenteel beheren we 74 ha landbouwgrond. Ik ben een van de 30 Climate Farm-demobedrijven. We willen voor 90 tot 95 % zelfvoorzienend zijn in ruw- en krachtvoeder. Dat hebben wij intussen bereikt.

We zijn extensief op het vlak van vee, want onze runderen staan zeven maanden per jaar buiten. Maar we zijn wel intensief in teelten. Zo hebben we velden met silomais, korrelmais, voederbieten, kruidenrijk grasland, wintergerst, rogge en spelt. Elk jaar moeten we anticiperen op het weer, en dat is gemakkelijk als we in de helft van het jaar wisselen van teelt. Daarom streven wij naar twee teelten per jaar. Dat lukt goed omdat we ook redelijk wat rustgewassen hebben.”

Wat vind je het mooiste aan je job?

“Het geeft een stukje vrijheid. Als vleesveehouder ben je niet gebonden aan melken, je werkt in de natuur en met koeien. ’s Avonds langs de akkers rijden, zien wat groeit waar je hard voor hebt gewerkt. Dat geeft me voldoening. Soms zitten er mislukkingen tussen, maar je trekt er lessen uit. Het liefste wat ik doe is in moeilijke situaties oplossingen zoeken. Als boer blijf je altijd bijleren, en dat is plezant.”

Op welke manier probeer je naast het werk te ontspannen?

“We hebben bewust geen kalvingen in juni, juli en augustus zodat we in de zomer vrij zijn, en ik werk met lokale seizoenarbeiders. Dit jaar deed ik via sociale media een oproep naar Belgische seizoenarbeiders, en de reacties kwamen sneller dan ik had verwacht. Nu komen drie Vlamingen helpen in piekperiodes.
Ik heb twee kinderen, maar voorlopig nog geen opvolger. Gelukkig ben ik nog lang niet klaar met boeren. Groei is niet meer de bedoeling, want werk is er al genoeg. Ik zou liefst gewoon blijven doen wat ik nu doe.”

​“Als ik op het veld zit, heb ik een gevoel van vrijheid.”