“De afwisseling en de vrijheid spreken me enorm aan”

​In de jaren 90 begonnen Paul Verhasselt (59) en Christine De Prins (58) van op een leeg veld de uitbouw van een groente- en zachtfruitbedrijf. Wat begon met sla, evolueerde zo’n tien jaar geleden naar een sterke focus op aardbeien. We zijn allebei bijzonder trots dat we elk jaar, vertrekkend van een klein stekje, opnieuw kunnen uitgroeien tot onze bekende ‘prinsheerlijke aardbeien’.

Paul komt niet uit de land- en tuinbouw maar volgde in Geel een graduaat landbouw, richting serregroenten en sierteelt. Getriggerd door jonge docenten kreeg hij interesse in de teelt van aardbeien. Toch koos hij na zijn militaire dienst voor een kropslabedrijf op een oppervlakte van 8000 m2. “We bouwden onze serres zo dat ze geschikt waren voor verschillende teelten. Over de rentabiliteit van een slabedrijf was er toen weinig bekend. We zorgden dat we mee waren met de recentste evoluties en investeerden vrij vroeg in oogstbanden en later in een plantmachine. Toen fusarium in 2016 lelijk huishield in de sector werden ook wij getroffen door de verwelkingsziekte. Het deed ons besluiten om voor twee derde over te schakelen naar stellingteelt aardbeien en een derde slasoorten, en daar hebben we nog geen spijt van gehad.

Hoe ziet jullie teeltplan eruit?

“Begin oktober planten we lollo bionda-sla in de vollegrond. Deze oogsten we vanaf 10 à 15 december. Op dezelfde grond volgt een tweede ronde sla die we oogsten tot 15 april. Ondertussen hebben we de aardbeiplanten opgekweekt, waarbij we vertrekken van stek. In januari worden deze planten opgeplant. We oogsten de aardbeien vanaf 15 april tot 10 december. Het grootste deel van de aardbeien groeit in de serre, maar we hebben ook stellingteelt onder koepels buiten.”

Wat trekt jou aan in het beroep?

“Het hele traject van stek tot aardbei tot een goed einde brengen geeft veel voldoening. Het totaalpakket spreekt mij enorm aan. Ik geniet van de vrijheid als zelfstandige en het veelzijdige. Ik volg uiteraard de teelt van nabij op, maar ook de techniek errond, de machines en het watermanagement doe ik graag. Het is een uitdaging om te gaan met de grillen van de natuur. Hoe pas je het management aan aan het weer? Doordat we zowel binnen als buiten aardbeien telen, kunnen we afhankelijk van de weersomstandigheden onze arbeid te planten. Bij te warm weer binnen gaan we naar buiten; bij te veel regen gaan we terug naar de serre. Ook werken met personeel is een hele uitdaging.”

Onder het label ‘Prinsheerlijke aardbeien’ hebben jullie ook een hoeve-automaat.

“Onze eerste automaat hebben we gehuurd met koopoptie, omdat we niet wisten wat we konden verwachten. De automaat is nooit meer weggegaan. De coronaperiode gaf een boost voor de verkoop via de automaat, die daarna nog een blijvend effect heeft gehad. De rechtstreekse feedback van de klanten is hartverwarmend. Mensen bedanken ons om aardbeien voor hen te telen – we zijn hier tamelijk uniek in de streek – en ik bedank de mensen om te komen. De meerderheid van de aardbeien gaat naar BelOrta. Iedere ochtend vertrek ik om halfvier ’s ochtends met de vrachtwagen. Als de ochtendspits begint ben ik terug thuis.”

Wat is het geheim van een lekkere aardbei?

“’s Ochtends vroeg genoeg beginnen met plukken. De oogst goed timen, zodat er voldoende suikers in de aardbei zitten en vervolgens de vruchten zo snel mogelijk de koeling in en de koudeketen niet meer onderbreken.”

Hoe zie je de toekomst voor de sector?

“Ik heb zelf geen opvolger, maar ben optimistisch voor de sector. We evolueren steeds verder richting de principes van de biologische teelt en ik ben ervan overtuigd dat we die binnen enkele decennia zullen benaderen. Biologische bestrijding van spint en trips lukt nu al vrij aardig. De nieuwe rassen worden ook robuuster. Al mogen er geen toegevingen aan textuur en smaak gebeuren. Een aardbei is een beleving, en dat moet zo blijven. Samen met de Nederlanders zijn we koploper in de aardbeiteelt. Met de kenniscentra hebben we heel wat expertise dicht bij ons. Alleen in de positie van het kleine familiale bedrijf maak ik mij soms zorgen. Grote bedrijven kunnen veel makkelijker de kosten van administratie en extra regelgeving opvangen. Op een klein bedrijf moet de teler het allemaal zelf doen.”

Wie?

Paul Verhasselt (59) baat samen met zijn vrouw Christine De Prins (58) een sla- en aardbeibedrijf uit. Daarnaast telen ze af en toe ook andere groenten voor de professionele zaadproductie. Ze hebben drie kinderen: Lauranne (33), Lotte (31) en Pieter (28).

Toekomstdromen?

“Opvolging hebben we niet. Het is niet meer aan ons om te investeren in bijvoorbeeld een mobielegotensysteem, al is dat zeker de toekomst. We willen nog enige tijd verder doen en het werk werkbaar houden voor onszelf.”

Waarom lid?

“Boerenbond is een krachtige organisatie die achter de leden staat. Binnen Boerenbond kan je terecht bij mensen met kennis van zaken. Zelf heb ik ervaring in het provinciaal bestuur, nu zetel ik nog in de regioraad als ondervoorzitter en ben ik voorzitter van de lokale bedrijfsgilde. Dankzij Boerenbond zijn we mee met de actuele thema’s.