​Welke triticale en rogge springen uit de rassenproeven 2026 naar voren?

Rendez-Vous kwam in de triticaleproeven gemiddeld als sterkste uit de bus, terwijl Astranos bij de (hybride)rogge op alle locaties de hoogste opbrengst liet optekenen. De resultaten tonen tegelijk dat de rassenkeuze bij triticale sterk afhankelijk blijft van de groeiomstandigheden. Bruine roest is dan weer een belangrijk aandachtspunt bij rogge.

Triticale en (hybride)rogge winnen opnieuw aan belangstelling. Beide gewassen zijn goed aangepast aan uiteenlopende bodem- en klimaatomstandigheden en kunnen ook op lichtere gronden een interessante plaats innemen in het bouwplan. De rassenproeven van het Landbouwcentrum Granen (LCG) Vlaanderen geven een beeld van hoe de verschillende rassen het onder de Vlaamse omstandigheden van het voorbije groeiseizoen deden.

In 2025-2026 werden op vijf locaties triticalerassen met elkaar vergeleken: Bocholt, Herent, Bottelare, Sint-Niklaas en Vladslo. Op vier locaties werd ook een proef met (hybride)rogge aangelegd. De proef in Bocholt werd voor rogge niet weerhouden wegens een onregelmatige opkomst.

Het groeiseizoen werd gekenmerkt door een zachte winter en een uitzonderlijk droog voorjaar. Daardoor bleef de ziektedruk bij triticale relatief laag en kon zeer vroeg worden geoogst.

Triticale: Rendez-Vous sterk over de locaties heen

De omstandigheden hadden een grote invloed op de opbrengst. In Herent werd met gemiddeld 11.537 kg/ha de hoogste opbrengst gerealiseerd. Ook in Bottelare, Sint-Niklaas en Vladslo lagen de gemiddelde opbrengsten met respectievelijk 9.575, 8.973 en 9.318 kg/ha op een hoog niveau. Bocholt vormde de uitzondering, met gemiddeld slechts 3.115 kg/ha.

De zeer lichte zandgrond in combinatie met een extensievere uitbating, een lager bemestingsniveau en een beperkte gewasbescherming wordt als mogelijke verklaring voor de lage opbrengst in Bocholt genoemd.

Ook tussen de rassen waren duidelijke verschillen. Wanneer de opbrengsten over de vijf locaties worden gemiddeld, kwam Rendez-Vous met ongeveer 8.900 kg/ha als sterkste uit de proef. Galaxor volgde met ongeveer 8.770 kg/ha, voor Triscore (8.635 kg/ha) en Rafting (8.603 kg/ha).

Toch is het niet zo eenvoudig als deze gemiddelden doen vermoeden. Er was een significante interactie tussen ras en locatie. Met andere woorden: een ras dat op het ene perceel sterk presteert, hoeft dat niet noodzakelijk op een andere locatie te doen.

Rendez-Vous was bijvoorbeeld zowel in Bottelare als Herent een uitgesproken topper en behoorde ook in Bocholt tot de betere rassen. Galaxor was het sterkste ras in Vladslo en behoorde op verschillende andere locaties eveneens tot de betere groep. Triscore was dan weer het productiefste ras in Bocholt. In Sint-Niklaas haalde Lumaco de hoogste opbrengst, maar dat ras behoorde in Bocholt en Vladslo juist tot de minder productieve rassen.

Voor de teler betekent dit vooral dat de gemiddelde opbrengst over de proeflocaties een goede indicatie geeft, maar geen garantie voor het eigen perceel is. De resultaten van meerdere jaren en locaties blijven belangrijk bij de rassenkeuze.

Opbrengst is niet het hele verhaal

Naast korrelopbrengst werd ook het hectolitergewicht bepaald. Dat lag gemiddeld het hoogst in Bottelare en het laagst in Sint-Niklaas.

Vooral Bicross, Biathlon en Lumaco lieten op verschillende locaties goede waarden optekenen. Bicross behaalde in Vladslo het hoogste hectolitergewicht. Rendez-Vous, dat voor opbrengst bovenaan stond, had daarentegen op alle locaties een relatief laag hectolitergewicht.

Dat is een belangrijke nuance bij de beoordeling van een ras. Een hoge korrelopbrengst is uiteraard interessant, maar ook de kwaliteit van de geoogste korrel speelt een rol.

Beperkte ziektedruk bij triticale

De droge omstandigheden hadden ook een duidelijke invloed op de ziekteontwikkeling. Meeldauw en bladvlekkenziekte bleven over het algemeen beperkt. Biathlon en Bicross waren het gevoeligst voor meeldauw.

Gele roest werd tijdens het groeiseizoen niet waargenomen. Bruine roest kwam vooral tegen het einde van het seizoen voor, maar grote rasverschillen werden daarbij niet vastgesteld.

Ook legering werd nergens waargenomen. Toch blijft een doordachte inzet van groeiregulatoren aangewezen om het risico daarop te beperken. Rendez-Vous wordt daarbij als een relatief legeringsgevoelig ras beschouwd.

Astranos duidelijke topper bij (hybride)rogge

Bij de (hybride)rogge is het opbrengstbeeld duidelijker. Astranos behaalde op alle vier de proeflocaties de hoogste korrelopbrengst.

Gemiddeld over de vier locaties kwam Astranos uit op ongeveer 8.000 kg/ha. Elias volgde met ongeveer 7.250 kg/ha, terwijl NOS Borin gemiddeld rond 6.300 kg/ha bleef.

Het verschil was vooral groot in Bottelare. Astranos haalde daar 5.968 kg/ha, tegenover 4.600 kg/ha voor Elias en slechts 3.387 kg/ha voor NOS Borin. In Herent kwam Astranos zelfs uit op 9.611 kg/ha, gevolgd door Elias met 8.614 kg/ha en NOS Borin met 7.557 kg/ha.

In Sint-Niklaas waren de verschillen veel kleiner, maar ook daar stond Astranos bovenaan. In Vladslo realiseerde het ras 8.728 kg/ha.

Voor wie specifiek naar opbrengstpotentieel kijkt, is Astranos daarmee de opvallendste nieuwkomer uit deze proef. Het ras presteerde niet alleen gemiddeld het best, maar stond op elke proeflocatie bovenaan.

Elias scoort op hectolitergewicht

Voor het hectolitergewicht was het beeld anders. Elias behaalde op drie van de vier locaties de hoogste waarde. In Herent en Bottelare waren de verschillen met Astranos wel klein. In Sint-Niklaas scoorde NOS Borin het hoogst.

Ook hier is de keuze dus niet uitsluitend een kwestie van korrelopbrengst. De combinatie van opbrengst en korrelkwaliteit kan mee bepalen welk ras het best aansluit bij de bedrijfsomstandigheden en afzet.

Bruine roest vraagt aandacht bij rogge

Het belangrijkste aandachtspunt bij de (hybride)rogge was de ziektegevoeligheid. Meeldauw en bladvlekkenziekte bleven beperkt en gele roest werd niet waargenomen. Bruine roest vormde daarentegen wel een duidelijk probleem.

Alle drie de rassen bleken gevoelig voor bruine roest. De aantasting kwam op verschillende locaties al vroeg in het seizoen op gang. Vooral in Bottelare bleef de ziekte zich ondanks een fungicidebehandeling uitbreiden. De onderzoekers benadrukken daarom het belang van een goede opvolging en een tijdige, gerichte behandeling.

Voor de teler betekent dit dat de keuze voor een opbrengstrijk hybrideroggeras niet los kan worden gezien van de ziektedruk op het eigen perceel en van een goede ziektebestrijding.

Wat leren we uit de proeven?

De resultaten van 2026 bevestigen dat zowel triticale als (hybride)rogge onder droge omstandigheden een hoog opbrengstpotentieel hebben. Tegelijk tonen de proeven dat de rassen niet allemaal op dezelfde manier reageren op de omstandigheden.

Bij triticale kwam Rendez-Vous gemiddeld als sterkste naar voren, gevolgd door Galaxor, Triscore en Rafting. De verschillen tussen locaties maken echter duidelijk dat er geen universeel “beste” ras uit één proefjaar naar voren komt. Wie een ras kiest, kijkt daarom best niet alleen naar de gemiddelde opbrengst, maar ook naar de prestaties op vergelijkbare gronden en naar eigenschappen zoals hectolitergewicht, ziektegevoeligheid en legeringsgevoeligheid.

Bij (hybride)rogge was het opbrengstbeeld duidelijker: Astranos was op alle vier de locaties de productiefste. Elias combineerde een lagere opbrengst met goede hectolitergewichten. Tegelijk blijft bruine roest een belangrijk aandachtspunt bij de teelt van rogge.

De rassenproeven bieden daarmee vooral een richtingaanwijzer voor de rassenkeuze. De resultaten van meerdere proefjaren, gecombineerd met de ervaringen op het eigen bedrijf, blijven de beste basis om te bepalen welk ras het meest geschikt is voor een bepaald perceel.