Welke rassen springen uit de rassenproeven wintergranen in 2026?

SU Hybingo en LG Tomjol vallen op bij wintertarwe, terwijl SY Colyseoo en SY Galileoo sterke resultaten neerzetten bij zesrijige wintergerst. De proefresultaten tonen tegelijk dat opbrengst niet het enige criterium is voor de rassenkeuze.

Het Landbouwcentrum Granen Vlaanderen (LCG) onderzocht tijdens het groeiseizoen 2025-2026 opnieuw een brede waaier aan rassen wintertarwe en zesrijige wintergerst. De resultaten tonen duidelijke verschillen tussen rassen, maar ook tussen proefplaatsen. Dat onderstreept het belang om bij de rassenkeuze niet alleen naar het opbrengstcijfer van één jaar te kijken. Ook meerjarige prestaties, ziektegevoeligheid, legering, vroegheid en kwaliteit spelen een rol.

Voor landbouwers is vooral de combinatie van die eigenschappen belangrijk. Een ras dat op verschillende plaatsen en over meerdere jaren goed presteert, biedt doorgaans meer zekerheid dan een ras dat in één proefjaar sterk uitschiet.

SU Hybingo sterkste bij wintertarwe

In het leem- en zandleemgebied kwam SU Hybingo in 2026 als sterkste opbrengstras uit de bus. Het ras behaalde gemiddeld 106,7 procent van de opbrengst van de getuigerassen. KWS Sabrum (103,7%), KWS Keitum (103,6%), SY Revolution (103,5%) en SU Horizon (103,5%) volgden.

SU Hybingo presteerde bovendien vrij regelmatig over de verschillende proefplaatsen. Dat is belangrijker dan alleen een hoge uitschieter op één locatie. De gemiddelde opbrengst van de getuigerassen bedroeg over de zes proefplaatsen 11.169 kg/ha, maar varieerde sterk tussen de locaties. In Tongeren lag het gemiddelde op 10.905 kg/ha, in Bekkevoort op 12.755 kg/ha en in Bottelare op 9.483 kg/ha.

KWS Keitum verdient dan weer aandacht wanneer naar meerdere jaren wordt gekeken. Over de periode 2020-2026 komt het ras gemiddeld op 104,9 procent van de getuigerassen. Daarmee behoort het tot de rassen met een sterk en bewezen opbrengstniveau. KWS Sverre volgt met 103,3 procent.

Andere rangschikking in de kustpolder

De resultaten in de kustpolder tonen dat de beste keuze ook afhankelijk kan zijn van de teeltregio. Daar was LG Tomjol de duidelijke opbrengsttopper met gemiddeld 107,8 procent van de getuigerassen. King Kong (105,1%), KWS Sabrum (104,9%) en SY Revolution (104,8%) volgden.

LG Tomjol presteerde bovendien zeer gelijkmatig: 107,7 procent in Koksijde en 107,9 procent in Houtave. De gemiddelde opbrengst van de getuigerassen bedroeg in deze twee proeven respectievelijk 12.817 en 11.562 kg/ha.

De verschillen tussen regio's zijn een belangrijke boodschap voor de praktijk. SU Hybingo is de sterkste in het leem- en zandleemgebied, terwijl LG Tomjol in de kustpolder duidelijk beter uitkomt. Een algemene rangschikking van wintertarwerassen zegt daarom niet alles.

Opbrengst is niet het hele verhaal

Naast korrelopbrengst beoordeelde het LCG ook onder meer hectolitergewicht en ziektegevoeligheid. Het gemiddelde hectolitergewicht bedroeg 79,2 kg/hl. Ambientus scoorde het hoogst met 81,8 kg/hl, gevolgd door King Kong (81,3 kg/hl) en Olaf (81,2 kg/hl).

SU Hybingo combineerde zijn hoge opbrengst niet met het hoogste hectolitergewicht: het ras kwam uit op 78,8 kg/hl. KWS Keitum zat op 77,7 kg/hl. LG Tomjol haalde in de kustpolder 80,2 kg/hl.

Ook het eiwitgehalte verschilde tussen de rassen. Ambientus kwam uit op 13,4 procent, LG Tomjol op 12,7 procent. Het gemiddelde over de rassen bedroeg 11,9 procent. Voor de uiteindelijke rassenkeuze moet het opbrengstpotentieel dus worden afgewogen tegen de gewenste kwaliteit en afzet.

Gele roest vooral aandachtspunt in kustpolder

De ziektegevoeligheid levert eveneens nuttige informatie. In het algemeen bleef de meeldauwdruk beperkt. Voor gele roest was er wel een duidelijk verschil tussen het binnenland en de kustpolder. Het gemiddelde lag op 8,2 in het binnenland tegenover 6,9 in de kustpolder, waarbij een hogere score staat voor een gezonder gewas.

LG Tomjol en King Kong scoorden in de kustpolder 9,0 voor gele roest. KWS Sabrum (4,1), Celebrity (3,4) en Champion (2,5) waren daar gevoeliger. Dat kan vooral relevant zijn voor landbouwers in regio's waar gele roest vaker een probleem vormt.

Bij bruine roest waren de verschillen kleiner, maar RGT Farmeo (8,9), Ambientus (8,8) en LG Tomjol (8,6) scoorden goed. Champion was met 6,3 het gevoeligste ras.

Zesrijige wintergerst: SY Colyseoo bovenaan

Ook bij de zesrijige wintergerst waren er duidelijke rasverschillen. SY Colyseoo behaalde in 2026 de hoogste gemiddelde opbrengst met 104,6 procent van de getuigerassen. LG Zorica volgde met 103,1 procent, SY Galileoo met 101,6 procent en KWS Chilis met 101,5 procent.

De gemiddelde opbrengst van de getuigerassen bedroeg 10.921 kg/ha, maar ook hier varieerden de resultaten sterk tussen de proefplaatsen. Dat bevestigt opnieuw dat de groeiomstandigheden een belangrijke invloed hebben op de uiteindelijke opbrengst.

SY Colyseoo is daarmee een interessante kandidaat voor wie vooral naar de resultaten van 2026 kijkt. Wie meer gewicht geeft aan bewezen prestaties over verschillende jaren, komt bij SY Galileoo uit. Dat ras zit al vijf jaar in de proeven en behaalde over 2022-2026 gemiddeld 103,2 procent van de getuigerassen.

SY Loona komt over vier jaar op 101,9 procent, terwijl Integral en Julia over vijf jaar respectievelijk 100,7 en 100,4 procent halen.

Ook bij gerst zijn kwaliteit en ziekte belangrijk

Voor het hectolitergewicht springt SY Chevioot eruit met 69,5 kg/hl. Maelys (68,4 kg/hl) en SY Loona (68,3 kg/hl) volgen. Het gemiddelde bedroeg 66,7 kg/hl.

Bij de ziektegevoeligheid is vooral dwergroest een aandachtspunt. KWS Chilis was hiervoor het gevoeligste ras, terwijl onder meer SY Chevioot en SY Colyseoo duidelijk beter scoorden.

De onbehandelde proeven geven een bijkomende indicatie van de rasgevoeligheid. De meeropbrengst door ziektebestrijding bedroeg bijvoorbeeld slechts 1,6 procent bij Littoral, terwijl KWS Chilis 24,7 procent meer opbracht na behandeling. Een kleinere meeropbrengst wijst daarbij op een kleinere impact van ziekten in het onbehandelde gewas.

Wat betekent dit voor de rassenkeuze?

De resultaten van wintertarwe en zesrijige wintergerst leveren geen eenvoudige ranglijst op die voor elk bedrijf hetzelfde is. De beste keuze hangt af van de combinatie van grondsoort, regio, gewenste vroegheid, ziektegevoeligheid, kwaliteit en afzet.

Voor wintertarwe springt SU Hybingo er in 2026 uit in het leem- en zandleemgebied, terwijl LG Tomjol de beste resultaten neerzet in de kustpolder. KWS Keitum toont dan weer dat een ras ook op langere termijn sterk kan presteren.

Bij zesrijige wintergerst is SY Colyseoo de opbrengsttopper van 2026, terwijl SY Galileoo met zijn meerjarige resultaat een interessante referentie vormt.

Voor landbouwers die een groter areaal wintergranen telen, blijft spreiding over meerdere rassen daarom een verstandige strategie. Zo wordt het risico kleiner dat één ras door een specifieke ziekte, weersomstandigheid of lokale groeiconditie sterk onderuitgaat. Ook de keuze van de zaaidatum kan daarbij een rol spelen. Het LCG benadrukt dat vooral de regelmatigheid van rassen over verschillende locaties en jaren een belangrijke maatstaf is.