“De kansen zijn er, maar de uitdagingen zijn groter”

Een droogteresistent, alternatief eiwitgewas dat je in de rotatie van je akkerbouwgewassen kan inzetten. Het lijkt het antwoord op een vraag waar meerdere boeren mee zitten. Dries Hoste uit Aalter ziet hiervoor kansen in de teelt van quinoa. Het gewas is relatief eenvoudig te telen in Vlaanderen, maar de afzet laat op zich wachten. Via diverse projecten zoekt Boerenbond, samen met enkele partners, nu mee naar opportuniteiten.

​Dries Hoste nam recent het akkerbouwbedrijf van zijn vader over. Die maakte al enkele decennia geleden de omschakeling van varkens en voedergewassen naar akkerbouw. Met die keuze anticipeerde hij op de beperkingen die de ligging van de hoeve met zich meebrengt: vlak bij een natuurgebied.

Het bedrijf beslaat 20 hectare. “We hebben de klassieke akkerbouwteelten: aardappelen, wortelen, mais en tarwe. Zo’n vijf jaar geleden ben ik met quinoa gestart. We kunnen hier moeilijk beregenen in de zomerperiodes, en dus ging ik op zoek naar droogteresistente teelten. Op termijn zou ik de helft van mijn areaal willen omvormen naar eiwitrijke teelten. Dit jaar zet ik voor het eerst gele erwt. Ook quinoa past in dit verhaal. Het is toch gek dat we hier in zo’n goede akkerbouwstreek zitten, maar dit product importeren van de andere kant van de wereld.”

Passie voor de stiel

“Teelttechnisch valt quinoa best mee. Het wordt wel beschouwd als een kleine teelt. Er zijn geen gewasbeschermingsmiddelen voor beschikbaar. Hoewel wij niet onder biolabel telen, werken wij voor dit gewas dus volgens de biologische principes. Ik las een artikel over een West-Vlaamse boer die met deze teelt gestart was, en dat wekte mijn interesse. Bij ILVO hebben ze mij op weg gezet. Zij deelden kennis en informatie en daar heb ik heel veel geleerd. Vervolgens probeerde ik het zelf. Ik heb zelf een zaaimachine aangepast om quinoa op gepaste manier te zaaien. Voorts kocht ik een oude schoffel die ik ombouwde. Intussen maakte ik ook een eigen zeefinstallatie en droogkisten en vorig jaar kocht ik nog een oude pikdorser. Het heeft heel wat dagen en nachten werk gekost, maar voor mij past het in het romantische beeld dat ik van een akkerbouwer heb.”

“De quinoa levert mooie familiemomenten op. Zelf ben ik boer in bijberoep, naast mijn job buitenshuis. Mijn echtgenote werkt ook buitenshuis, maar helpt wel mee, net als de kinderen. Tijdens de drukste momenten in de quinoa hebben wij ook echt veel aan mekaar. Mocht ik er nu ook nog iets aan verdienen, dan zou het helemaal leuk zijn. Maar opgeven doe ik zeker niet! Ik heb een tijdlang getwijfeld of ik wel in de landbouw wilde stappen. Tot ik met iemand in contact kwam die mij zei: ‘Het is beter jezelf te verliezen in je passie, dan je passie te verliezen’. En dat is ook zo. Ik ben blij dat ik de stap gezet heb.”

“Ik geloof in de toekomst van quinoa.”

Korte keten

“Ik wilde de akkerbouw eens vanuit een andere invalshoek bekijken. Onze aardappelen en wortelen verdwijnen anoniem in de industriestroom, en mijn quinoa heb ik een tijd zelf proberen te vermarkten. Maar echt van de grond kwam dat niet. Mensen praten graag over korte keten, maar zodra je effectief via die weg wil verkopen, blijkt dat toch een stuk moeilijker dan gedacht. Daarom ben ik dit jaar voor het eerst in zee gegaan met het Nederlandse Greenfood50. Dat is een gerenommeerde speler op de quinoamarkt, en voor hen telen we dit seizoen 3 hectare quinoa op contract.”

“Als je mij vijf jaar geleden had gevraagd of ik ooit quinoa op contract zou telen, zou ik ‘nee’ gezegd hebben. Maar ik geloof oprecht in de teelt en geloof ook dat dit gewas zeker een toekomst heeft in ons akkerbouwmodel. Daarom wil ik het de kans geven. Maar ik vraag mij ook wel af: hoe kunnen wij onszelf straks onderscheiden van Zuid-Amerikaanse quinoa? Waaraan ontbreekt het juist om van dit verhaal een succes te maken? Dat blijft een moeilijke vraag.”