“Plannen, voorbereid starten, en pas uitvoeren als alles klopt”

​Sint-Margriete, een deelgemeente van Sint-Laureins in het noorden van het Meetjesland, tegen de Nederlandse grens, is nog steeds een echt landbouwdorp als vanouds. De lintbebouwing van het dorp is historisch langs de polderdijken gegroeid. Danny Herrebout maakte in 2015 de overstap van projectmanager naar landbouwer. Hij bouwt er samen met zijn vrouw Eveline Baecke, omgeven door vele mooie kreken, aan een akkerbouwbedrijf dat letterlijk grenzen overschrijdt.

Danny groeide op als boerenzoon, maar het lot leek aanvankelijk een andere richting te kiezen. “Mijn ouders hadden een varkenshouderij, maar in de jaren 90 kreeg de sector zware klappen. Mijn vader wou daardoor niet dat ik landbouwer zou worden, maar ik kreeg wel alle kansen om te studeren. Ik studeerde af als industrieel ingenieur elektromechanica en belandde in de industrie. Ik werkte bij Spie Belgium als projectmanager aan grote installaties en fabrieken zoals de chocoladefabriek van Callebaut in Wieze, biodieselinstallaties, tankenparken en ik werkte destijds ook mee aan de opbouw van de nieuwe fabriek van Clarebout in Warneton.”

Ervaring meenemen naar landbouwbedrijf

Danny had een boeiende carrière, maar de landbouw bleef aan zijn mouw trekken. “In de weekends en vakanties hielp ik bij mijn schoonouders op het akkerbouwbedrijf. Ik geraakte op de duur meer en meer betrokken bij de bedrijfsvoering en zag mijn schoonouders richting pensioenleeftijd evolueren. In 2015 zette ik uiteindelijk de stap, liet mijn job achter me en werd ik voltijds landbouwer. Eerst nog als zelfstandig helper bij mijn schoonouders, maar al vrij snel hebben we het bedrijf overgenomen. Ik ben blij dat ik de kans kreeg om van mijn passie mijn beroep te maken. Dat zorgt er extra voor dat ik alles gewoon goed wil doen.” Dat ‘goed doen’ is voor Danny geen slogan, maar een manier van werken. In elk onderdeel van zijn bedrijf steekt beredeneerde eenvoud. “Ik hoef niet de grootste zijn, maar misschien wel de meest doordachte. Mijn ervaring als projectmanager helpt me daarbij: goed plannen, voorbereid starten, en pas uitvoeren als alles klopt.”

Eén keer zaaien, twee keer oogsten

Zijn teeltplan is divers en zorgvuldig opgebouwd met wintergerst, wintertarwe en graszaad (gazon- en sportveldzaaizaden) die samen al zo goed als de helft van het areaal beslaan. “Daarnaast hebben we nog vezelvlas, suikerbieten, cichorei en een klein aandeel peulvruchten, vooral bruine bonen waar de streek vroeger echt gekend voor was. Aansluitend nog aardappelen, hoofdzakelijk pootgoed, maar dat is in samenwerking met collega-landbouwers en vooral om onze rotatie van één op zes te kunnen aanhouden. We zaaien tegelijk ons gras- en lijnzaad in. Het vezelvlas kiemt en groeit het snelst, terwijl de grasplantjes het volledige eerste seizoen onderin het gewas hun beurt afwachten. Het is dan pas na oogsten van het vezelvlas dat de grasmat begint door te groeien. Als het lukt zetten we daar schapen op om het kort te houden en de winter door te kunnen, maar die schapen zorgen tegelijk voor het betrappelen van het gras en zo voor extra uitstoeling. Hierdoor moeten we in het najaar niet ploegen en zaaien, want de grasmat ontwikkelt zich vanuit de onderzaai. We hebben dus twee oogstjaren met één zaaibeurt. Dergelijke technieken sparen tijd, brandstof en onderhoudskosten, maar vooral: het houdt de bodemstructuur levend. Een mooi doorwortelde bodem is de basis van alles. We werken hier met zeeklei, wat fantastisch is, maar tegelijk ook verraderlijk. Als je die te nat bewerkt, kneed je ze dicht. Dan heb je een waterdichte pot klei en geen spons meer. Dus ploegen we liever vroeg, vlak en droog. Het vraagt wat omdenken, maar dat loont.”

​​​Het is hopen dat gezond boerenverstand ooit weer een beleidsprincipe wordt.

Twee landen, twee wetgevingen

Danny bewerkt gronden in België en Nederland, wat het soms complex maakt, maar hem tegelijk ook scherp houdt. “We leren van twee landbouwsystemen tegelijk. De Europese landbouwpolitiek is zogezegd één geheel, maar elk land vult de regels anders in. Spuitmiddelen, mestwetgeving, rotatie, wij moeten aan alles in tweevoud voldoen. Ik heb een fytokast met in het midden een oranje streep. De ene kant Belgische etiketten, de andere Nederlandse. We hebben momenteel langs de volledige grensstreek met Nederland een heet hangijzer rond het tractorrijbewijs. Ik ben geboren voor 1982, dus in België mag ik met de tractor rijden zonder G-rijbewijs. In Nederland zou dit vanaf januari niet meer kunnen, terwijl ik al 35 jaar ervaring heb. Het is hopen dat gezond boerenverstand ooit weer een beleidsprincipe wordt. Neem nu bijvoorbeeld het maaiverbod van bufferstroken in MAP 7. Van 15 maart tot 15 juli mag ik niet maaien, maar in mei staan alle onkruiden in zaad en waaien ze in mijn percelen, waar ik net probeer minder gewasbeschermingsmiddelen te gebruiken. Tegelijk komt de Vlaamse overheid mijn graszaadpercelen keuren en moeten de bermen daar net wel kort gemaaid zijn! Begrijpe wie begrijpe kan.” Die zaken zijn mee de reden dat Danny zich wil engageren in adviesraden en vakgroepen. “Ik probeer mijn stem te laten horen, niet om te roepen, maar om te tonen dat landbouw ook redelijkheid kan zijn, dat landbouwers het ‘goed’ willen doen. We hebben nood aan vertrouwen tussen landbouwers en overheid. Respect werkt altijd in twee richtingen.”

​Balans door familie en gezin

In de winter onderhoudt Danny zijn machines en maakt hij tijd voor kleine dingen. “Eens gaan fietsen, wandelen, joggen, iets gaan eten of drinken. Meer hoeft dat niet te zijn. Op reis gaan moet niet, in de zomer staat de tent staat hier in de tuin en dat brengt het vakantiegevoel bij ons thuis. Ik werk graag met mijn handen, met de grond, met de seizoenen. Dat geeft rust. Ik besef dat ik geluk heb, want ik heb een gezin en familie die mee achter het bedrijf staan. Dat houdt de balans recht. Ik werk nauw samen met mijn schoonbroer en schoonvader. Tijdens de oogst helpen mijn dochters, maar ook alle schoonbroers en -zussen. Ook de volgende generatie neefjes en nichtjes is paraat. De ene rijdt met de tractor, de andere brengt lunchpakketten. Dat samenhorigheidsgevoel is goud waard. De boerderij is een familiegebeuren en dat houdt het allemaal menselijk.”