Op de eerste rij: 1 februari 2024

30 januari 2024
Zet ons niet botweg aan de kant

De voorbije weken werd duidelijk hoe de ontevredenheid en onrust van landbouwers van over de hele Europese Unie is omgeslagen in actiebereidheid. De oorzaken van die onrust waren divers, en toch ook weer niet. Want overal komt het op hetzelfde neer: landbouwers vragen een Europees en lokaal beleid dat hun ondernemerschap stimuleert in plaats van ondermijnt. Ze willen gehoord worden in plaats van genegeerd. Ze vragen de steun die ze verdienen en nodig hebben, niet meer of niet minder.

Teleurstelling en onzekerheid maakten plaats voor de duidelijke vraag om verandering. Het gevoel ‘genoeg is genoeg’ overheerst en brengt landbouwers van overal in Vlaanderen, Wallonië en Europa op straat. Afgelopen zondag lieten Groene Kringers al van zich horen in Sint-Truiden met een mooie en waardige actie. Een voorproefje van de acties die wij deze week in elke provincie zullen houden om met duidelijke stem aandacht te vragen voor de toekomst van landbouw in Vlaanderen.

Op het moment dat je deze ‘Op de eerste rij’ leest, zijn er al acties geweest, maar moeten er ook nog komen. Ik wil je bij deze dan ook vragen om onze boodschap te steunen. Of je nu mee aansluit bij de provinciale acties, je botten op straat ophangt als teken van ontevredenheid of de acties steunt door de boodschap over te brengen naar het grote publiek, je inbreng wordt enorm geapprecieerd.

Maar ik wil je tegelijk ook oproepen om je niet te laten provoceren door diegenen die uit zijn op geweld. De persaandacht die onze acties zullen krijgen mogen niet gaan over geweld, maar wel over onze boodschap die we aan heel Vlaanderen en Europa willen brengen: op deze manier lukt het niet meer voor onze boeren!

Er komt een tsunami van almaar bijkomende eisen vanuit Europa naar onze boeren, maar niemand schijnt zich de vraag te stellen of dit wel lukt voor onze boeren. Al onze bezwaarschriften, acties en voorstellen van haalbare oplossingen ten spijt wordt er gewoon verder gegaan met een onhaalbaar stikstofdecreet. Wordt een haalbaar Mestactieplan dat de sector zelf op tafel legt, in samenspraak met de natuurbewegingen, opzijgelegd en nog eens door een apart rekenmodel gehaald in een zoektocht om toch maar ergens te kunnen zeggen dat dit niet zal volstaan voor Europa. En gaat men in Europa gewoon verder met een natuurherstelwet, waarvan we nu al weten dat dit een zware impact zal hebben op onze landbouwers.

Wij hebben drie heel duidelijke vragen aan de overheden op alle niveaus.

  1. Stop met onze boeren te betuttelen en ze te overladen met regels. De kalenderlandbouw is daar het mooiste voorbeeld van. Onze boer kan pas bemesten en zaaien als het weer en de bodem het toelaten;
  2. Als we onze boeren extra inspanningen opleggen, dan moet men daar ook een eerlijke prijs voor betalen. En als de consument het verschil met minder duurzame producten van elders in de wereld niet wil betalen, en we kunnen onze markt niet afschermen tegen de invoer van die producten, is er maar één oplossing: een structurele en eerlijke financiering voor al die geleverde extra inspanningen;
  3. Onze boeren hebben nood aan rechtszekerheid. Als zij duurzaam investeren gaat dat over afschrijvingen op lange termijn. Zij zijn dan ook niks gebaat met vergunningen die op elk moment kunnen aangevochten worden en met regelgeving die voortdurend verandert.

Tijd dus voor dialoog, respect en echte oplossingen. Onze sector biedt al jarenlang een uitgestoken hand aan, het is nu of nooit voor het beleid om deze eindelijk eens te grijpen. Of willen we nog meer (jonge) boeren verliezen en afhankelijk worden van het buitenland om toegang te blijven hebben tot voedsel? Het is vijf na twaalf.

"Onze sector biedt al jarenlang een uitgestoken hand aan, het is nu of nooit voor het beleid om deze eindelijk eens te grijpen."