Menu

Terug naar de kern van de veertigdagentijd

Terug naar Opinie

Na de periode van de nieuwjaarsbrieven start nu de vasten. Ook dit is een periode waarin mensen hun goede voornemens formuleren. Met ‘de vasten’ staat voeding centraal. Voor sommigen gaat het om veertig dagen zonder snoep, veertig dagen zonder alcohol, veertig dagen zonder vlees of vis, veertig dagen zonder …

De vasten is inderdaad een periode waarin je stilstaat bij je eetpatroon. Je gooit – of je hebt althans de intentie dat te doen – ballast over boord, waarbij dat voor de ene het teveel aan suikergoed is en voor de andere het teveel aan dierlijke producten. Je komt terug tot de kern en beseft hoe overvloedig de koel- en voorraadkasten hier in België gevuld zijn. Zonder in te boeten op het vlak van gezondheid, kan er heel wat van het boodschappenlijstje geschrapt worden. ‘Overvloed schaadt’, een gezegde dat al enkele generaties meegaat. De vasten is de uitgelezen periode om gewoontes te doorbreken en langer stil te staan bij wat echt nodig is. Wie extreem hard vast, zal zich beperken tot de vereiste calorieën en de voedingsstoffen nodig om de dag door te komen. Wie matig vast, schrapt welbepaalde folietjes. Beide groepen tellen veertig dagen af, om daarna – te vaak – opnieuw in de dagelijkse routine te belanden.

Maar de vasten kan meer in beweging zetten. Nadenken over je eetpatroon doet nadenken over anderen. Hebben zij het even goed? Moeten we niet meer delen? Hebben zij die mijn voedsel produceren het even goed als ik? Geef ik ze de verdiende erkenning? Vasten doet ook nadenken over hoe ik met voedsel omga. De vele kleine overschotjes die ik dagelijks weggooi, scheppen een berg verspilling terwijl er, misschien niet eens zo ver van mijn voordeur, mensen niet de kans hebben om voldoende – laat staan evenwichtig – te eten. De gedachten wekken schuldgevoelens op, maar veel verder dan dat geraak ik niet. We zijn er immers allemaal van overtuigd dat je als individu de wereld niet kunt verbeteren. Waarom doen we het dan niet samen?

Het doet je wel beseffen dat de wereld, en ook onze maatschappij, niet helemaal eerlijk in elkaar zit. Niet op het vlak van voeding maar ook niet op het vlak van ‘zorg’ in de brede zin van het woord. Zorgen we nog wel genoeg voor elkaar? Hebben we oog voor wie, op welke manier ook, aandacht en hulp nodig heeft? Ook hier kunnen we samen weer iets in beweging zetten.

De vasten is dus meer dan bewust eten. De vasten nodigt uit tot bezinning, tot inkeer. Tot tijd nemen om fit te worden in je eigen hoofd. De vasten is ook de tijd om liefdadigheid te (her)ontdekken. Daarom heeft de Kerk eind de jaren 60 het begrip verbreed tot de veertigdagentijd. Veertig dagen lang zou je wat tijd moeten vrijmaken voor wat de ene bidden noemt, de andere bezinnen, nog een andere mindfulness. Het is tijd nemen, om tijd te kunnen geven. Het helpt om af te bakenen wat voor jou belangrijk is, jouw kern, back to basics. Na veertig dagen mag dat hopelijk resulteren in een gedragswijziging, op het vlak van wat je eet zowel als hoe je leeft en hoe je samenleeft. Bij wie dit lukt, gaat het niet om veertig dagen aftellen, maar om dagen optellen, ook na de veertigdagentijd.

Laat de veertigdagentijd de periode zijn waarin je bewust leeft, beleeft, alleen of in groep. Laat het de periode zijn die aanzet tot blijvende verandering. Vele kleintjes maken één groot. Laat dit nu net de geest zijn waarbinnen onze vereniging, Boerenbond & Landelijke Gilden, werkt. Back to basics, om van daaruit op te tellen, (samen) weer op te bouwen.