Menu

Reactie op 'Ons eten moet drie keer duurder worden' (Leo Van Broeck, 14/12/2018, De Standaard)

Terug naar Opinie

 

Mijnheer de Vlaamse Bouwmeester Leo Van Broeck, u stelt dat de landbouwer te weinig krijgt voor zijn product en dat de druk die vandaag op de landbouw rust om aan verschillende normen en eisen inzake milieu te voldoen bijzonder zwaar doorweegt. Dat klopt en ik deel uw frustratie hierrond, maar dan is het toch eens zo jammer dat de rest van uw betoog een aaneenrijging van onjuistheden en onwaarheden is.

De oplossingen die u voorstelt, onder meer het afschaffen van de export van landbouwproducten of terugvallen op een bucolisch ideaal van het kleine, gediversifieerde landbouwbedrijf met een koe, een varken, enkele kippen en een beetje graan, groenten en aardappelen, zijn ronduit simplistisch. 

Dat beeld is er spijtig genoeg al te vaak eentje van miserie en boer zijn ‘by default’ – bij gebrek aan andere alternatieven en puur uit overleving. Ons aandeel van 1% in het BNP is geen teken van marginalisering, maar van efficiĆ«ntie. Terwijl een hoog aandeel voedingsuitgaven in het huishoudbudget een teken van miserie zou zijn. Vroeger was het niet beter. 

Als we straks nog boeren willen hebben, moeten we inzetten op economisch gezonde bedrijven, welke structuur ze ook aannemen. Op het einde van de rit hebben de boeren niet alleen zichzelf en wat buren te voeden, maar 11 miljoen Belgen, 500 miljoen Europeanen, bijna 8 miljard mensen wereldwijd.

Laat ons niet vergeten dat voeding een strategische sector is, nog meer dan energie, die je zelf best in huis hebt. Welnu, we hebben alles in huis: goede grond, goed klimaat, sterk menselijk kapitaal en een dynamische agro-voedingssector – dat mogen we niet te grabbel gooien. Het grondgebruik door landbouw is niet hoger in Vlaanderen dan elders in Europa. Maar we schieten er wel sterk bovenuit als het om bebouwing gaat. U vergist zich hier van vijand. 

Export van landbouwproducten is niet de baarlijke duivel en ook niet de oorzaak van milieuproblemen en verpaupering. Geloven dat we zonder export kunnen is niet alleen een illusie, het is ook economisch niet wenselijk. Schaf de export – of dat nu van landbouw- of andere producten is – af en talloze mensen komen zonder job te zitten. Om exact te zijn 150000 mensen in Vlaanderen, want zoveel mensen werken in de Vlaamse agrovoedingssector. En zonder landbouwproductie hier, verdwijnt deze sector uit Vlaanderen. Blijft dat de wetten van de statistiek tegen ons werken. We zijn een klein, productief land met een groot buitenland. Dat buitenland is in hoofdzaak onze buurlanden in een straal van enkele honderden kilometers rond Brussel. Dan wordt ‘export’ wel heel relatief. In globaal perspectief durven we te spreken van lokale bevoorrading via de korte keten van de Eurometropol. De veelgeprezen stadslandbouw dus. Van een bouwmeester verwachten we toch een meer open vizier en blik op de toekomst. 

Moeten we niet eens constructief gaan samenzitten en samen - met kennis van zaken - nadenken over de houdbare en realistische oplossingen waar zowel de boer als de consument mee gebaat zijn?