Menu

Terug naar Boer in de kijker >Sterke vrouwen, straffe kaas


Warm, eerlijk en puur. Drie woorden waarmee we Martine Kinnart en haar Melkerhei kunnen omschrijven. Doe daar ook maar meteen ‘straffe madam’ bij, want het levensverhaal van deze ex-bankdirecteur en sinds kort kaasboerin is er eentje om met bewondering naar te luisteren.

Martine is 54 en richtte vorig jaar samen met zoon Pieter Melkerhei op. Dit ambachtelijke zuivelbedrijfje is gelegen op de Heide, een gehucht in het Hagelandse Linter.  Moeder en zoon verwerken en vermarkten zuivel van het eigen melkveebedrijf, waar de koeien gemolken worden door vader Gerrit. Het geheim voor hun succes is zonder twijfel de sterke familieband en respect voor traditie, zonder de noodzaak van eigentijdse marketing uit het oog te verliezen. Moederdag leek ons de ideale gelegenheid om het verhaal van duizendpoot Martine te delen.

30 jaar bankdirecteur

“Ik was 12 toen ik mijn vader verloor. Mijn moeder Lucienne had onze boerderij kunnen verkopen, maar dat deed ze niet. Ze zette het gemengde landbouwbedrijf verder en deed daarnaast ook aan zuivelverwerking. Zij bracht me de liefde voor het boteren bij. Mijn moeder was van het principe: ‘Wat een ander kan, kan ik ook’. Ze experimenteerde graag met nieuwe recepten, nog iets wat ik letterlijk met de paplepel heb meegekregen.” Martine lijkt geboren als kaasboerin, en toch koos ze voor een heel andere carrière. “Ik had het geluk te mogen studeren en koos voor boekhouden en bankwezen. Kort na mijn start in die sector kreeg ik de kans om de leiding van een naburig bankkantoor op mij te nemen. Een job die ik dertig jaar met heel veel liefde gedaan heb, maar er kriebelde iets."

Jaar van de verandering

De liefde voor zuivelverwerking doofde nooit helemaal uit. “In de jaren 80 volgde ik een cursus kaas maken. Ik heb zelfs een heleboel materiaal en kaasvormen gekocht, omdat ik wist dat ik er ooit iets mee zou gaan doen.” Intussen maakte Martine carrière en werden er drie zonen geboren: Niels, Pieter en Jonas.

2015 werd het jaar van de verandering. De drie jongens besloten aan het eind van de zomer het nest te verlaten en gingen samenwonen met hun vriendin. Pieter, de oudste zoon, was al een tijdje bezig met het vermarkten van rauwe melk en zijn enthousiasme deed Martine nadenken om ook een stap in die richting te zetten. Haar moeder, die al een tijdje dement was, ging intussen steeds sneller achteruit. “Ik heb toen op een avond tegen mijn man gezegd: ‘Nu doe ik het! Ik geef mijn job op en begin met kaas maken.’ Hij keek even op van zijn boek en dacht waarschijnlijk ‘Jaja, dat heb ik nog gehoord’. Maar ik ben naar het rusthuis gegaan en heb mama gevraagd wat ze van mijn plan vond. Ze zei: ‘Doe maar me kind, ik zal je wel komen helpen.’  Haar zegen was enorm belangrijk voor mij. Daarna heb ik een goed gesprek gehad met mijn baas en beloofd te blijven tot er een goede opvolger klaarstond.” In januari 2017 gingen de deuren van de Melkerhei open.

Met de zegen van mama

Lucienne is helaas niet meer kunnen komen helpen. “In september 2015 is mama gestorven, twee maanden nadat ik haar mijn plan had verteld. Hoewel ze er fysiek niet bij was, voelde ik haar aanwezigheid toen ik de eerste keer boter maakte. De handelingen die ik veertig jaar geleden van haar geleerd had kwamen heel spontaan en de geur en sfeer van het productieproces namen me weer mee naar toen. Dat was een heel emotioneel moment en er zijn heel wat tranen gevloeid.” Al scheelde het niet veel of de Melkerhei zou meteen de deuren al moeten sluiten. Martine kreeg een zware tegenslag te verwerken: darmkanker. “Ik kreeg de diagnose een week na de opening van Melkerhei. Mijn man Gerrit wou de zaak tijdelijk sluiten, maar daar wou ik niet van weten. Ik kreeg chemo en bestralingen, maar de gedachte aan nieuwe projecten hield me op de been. Ik dacht ook veel aan mama’s woorden: opgeven staat niet in ons woordenboek. We zijn dan ook gewoon doorgegaan met Melkerhei, dankzij de hulp van goede vrienden en familie die veel kwamen helpen met de productie. Ook aan mijn zonen en schoondochters heb ik toen heel veel steun gehad. Ze kwamen ongevraagd helpen op het bedrijf en deden het huishouden en Pieter nam de leiding over Melkerhei.” De revalidatie viel Martine zwaar, maar intussen is ze weer bijna helemaal de oude. “Achteraf gezien heeft mijn ziekte de opstart van Melkerhei geen kwaad gedaan. Het heeft ons verplicht om wat meer op de rem te gaan staan en niet te veel ineens te willen.”

Band met de consument

Vandaag draait Melkerhei op volle toeren, en dat is te danken aan de sterke familieband van de oprichters. “Alles begint bij de melk die van onze 75 melkkoeien komt. Wanneer we kaas gaan maken komt die rechtstreeks in de kaastobbe, verser kan dus niet. Twee derde van de melk gaat nog steeds naar de melkerij en verdwijnt in de anonimiteit. Daar zijn we prijsnemer en hebben we geen band met het product of de klant. Sinds de start van Melkerhei komen onze klanten hier elke zaterdag over de vloer en ontstaat er een vertrouwensband tussen producent en consument. Vooral als er kinderen bij zijn, nemen mensen ook graag een kijkje in de stal. Melken is een eenzame job, maar Gerrit en Pieter hebben er heel wat meer plezier in nu ze weten hoe hun product verwerkt wordt en in wiens koelkast de zuivel staat. Melkerhei heeft dus een financiële meerwaarde, maar zeker ook een emotionele.” De tweede schakel in het verhaal is zoon Pieter. Hij neemt de vermarkting op zich en verzorgt de contacten met lokale winkels en zet samenwerkingen op touw.

Fiere dochter

Wie het assortiment op de webshop bekijkt, kan er niet naast kijken: familiebanden zijn enorm belangrijk voor Martine. Ze maakt verse kaas, boter, yoghurt en vla, maar de echte pronkstukken van Melkerhei zijn de kazen. Zo is er bijvoorbeeld ‘Rikske’. “Die is genoemd naar mijn opa. Hij werkte in de mijnen en dronk graag een pintje. Vandaar de zwarte korst en het feit dat er Cuvée Clarisse-bier in de kaas verwerkt is.” Maar het echte paradepaardje moet toch wel ‘St-Lucie’ zijn, een kaas genoemd naar, je raadt het al, Lucienne. “Mama liep in het dorp elk jaar mee in de processie en was dan verkleed als de heilige Lucie, haar naamgenoot. Het werd een kaas met gouden korst en truffel uit het Italiaanse Piemonte. Men noemt truffels het zwarte goud, en mijn moeder had een hart van goud. Een mooi eerbetoon.”

Tip voor moederdag

Mag het deze moederdag eens iets anders zijn dan bloemen of pralines? Melkerhei stelt een speciaal moederdagpakket samen om mama te verwennen met eerlijke, pure lekkernijen, vers van de koe.
Leuk weetje: voor dit pakket in de maand mei gaat Melkerhei helemaal plasticvrij! Je vindt Melkerhei in de Heidestraat 163 in Linter, waar de mobiele foodtruck elke zaterdag van 9 tot 16 uur paraat staat. Of bestel via de webshop op www.melkerhei.be.

Meer boeren in de kijker

Marc Bollaert, varkenshouder uit Beervelde, kwam al eerder onder de aandacht met zijn innovatieve ideeën. In 2012 was...
Akkerbouwbedrijf Van Elven Agra in het Antwerpse Veerle-Laakdal is een prima voorbeeld van hoe je je met een...
In West-Vlaanderen toont de campagne ‘Schoon boeren’ van Inagro al enkele jaren hoe onze land- en...