Menu

“We hebben mensen nodig die we 100% kunnen vertrouwen”

Terug naar Boer in de kijker
Sector: 
Regio: 

Dries Beck (35) en Ilse Vanthillo (34)

Meer (Antwerpen)
Zeugen en vleesvarkens, mais, suikerbieten en peren.
Dries Beck is niet bang om iets nieuws uit te proberen.

Patrick Dieleman

Enkele jaren geleden namen Dries en Ilse Beck-Vanthillo het varkensbedrijf van Ilses ouders Herman en Marijke over. Voor de akkerbouwtak blijven ze wel met hen samenwerken. Ze telen vooral mais en suikerbieten en realiseren wat vruchtafwisseling door elk jaar wat land te verhuren voor aardappelen en graszoden. Intussen hebben ze ook een negental ha peren. De liefde voor die teelt bracht Dries mee vanuit zijn heimat, het Waasland. “Mijn passie”, geeft hij aan als reden. “We moeten 365 dagen per jaar bezig zijn met onze stiel. Als het dan eens tegengaat, is het lastig als de passie voor de stiel ontbreekt.”

Het eerste wat opvalt aan het bedrijf van Dries en Ilse zijn de borden bij de diverse opritten, die duidelijk maken waar bezoekers of vrachtwagenchauffeurs zich moeten melden. Die organisatie straalt ook door in het bedrijf zelf. Maar Dries en Ilse blijven er heel nuchter en bescheiden bij. Ze vinden communicatie over hun stiel belangrijk. Dat uit zich ook in de Facebookpagina van het bedrijf, waarop je geregeld kunt zien wat er gebeurt in de stallen of op het land.

Schaalgrootte

Het is geen klein bedrijf, waar Ilse en Dries voor staan. Dries ziet dat niet als een doel, maar als een middel. “Een zekere schaalgrootte geeft je meer mogelijkheden om te investeren, bijvoorbeeld in zelf voeder maken en in een eigen mestverwerking. Ten behoeve van de kostprijs willen we zo veel mogelijk in eigen hand houden, en dat is maar mogelijk vanaf een bepaalde schaal.” Ook aan de afzetzijde biedt dat enige voordelen, maar Dries wil dat zeker niet overroepen. “Het klopt dat we wat gemakkelijker voldoende grote uniforme loten van biggen kunnen samenstellen om een vleesvarkensstal van een zekere grootte op te vullen. Dat geeft wat flexibiliteit naar onze afnemers toe, maar binnen zekere grenzen. Het is niet de bedoeling dat we onze eigen vleesvarkensstallen niet meer kunnen vullen. Voor een goed rendement moeten we die zo goed mogelijk benutten.”

Innovatie

Niet bang om te ondernemen én te innoveren, waren Dries en Ilse een tweetal jaar geleden de eerste Vlamingen die virusfilters plaatsten op de luchtinlaat van hun nieuwe zeugenstal. “Ik denk niet dat dit systeem op grote schaal zal doorbreken in de varkenshouderij, maar het vindt wel zijn weg voor een bepaald type bedrijf”, zegt Dries. “Je hebt diverse gradaties in dierziektebestrijding. Als je bij de preventie de basisveiligheid en ook de iets hogere trappen onder controle hebt, bijvoorbeeld met vaste protocollen voor het ontsmetten van materiaal en voeder dat binnenkomt, kun je denken aan een volgende trap. Zorgen dat de inkomende luchtstroom vrij is van ziektekiemen, is dan een mogelijkheid. We hebben dat zeugenbedrijf gebouwd om op een hoog gezondheidsniveau te kunnen werken. Als je al het andere niet in orde hebt, heeft dit ook geen zin. Al die maatregelen moeten zich vertalen in de kwaliteit van onze biggen.”

Druppelbevloeiing

De aanleiding voor ons bezoek was de droogte, meer precies het feit dat Dries en Herman kozen voor druppelirrigatie op een maisperceel waarmee ze de voorbije zomers wat problemen hadden. “Het kritieke moment is de kolfvorming”, aldus Herman. “Vorig jaar hadden we daar een mooi gewas, maar door de droogte is er geen kolf in gekomen. Op andere, minder droge percelen hebben we toen wel nog deftige mais geoogst. We hebben daar een boorput en kunnen elektriciteit gebruiken van het aanpalende glastuinbouwbedrijf. Daardoor zijn de investeringen wat kleiner en beslisten we om het toch eens te proberen.” Met druppelbevloeiing besparen ze ook water. Herman en Dries vinden dat ze daarmee op dat perceel in principe niets fout kunnen doen. Er is een basisinvestering voor een pomp en de grote aanvoerleidingen. Een stroomgenerator hebben ze er niet nodig. Het sturen van de watergift gebeurt met een simpel automaatje, zoals veel mensen er een hebben voor hun tuin. Het eenmalige materiaal kost zo’n 300 euro/ha. Ze gaan er van uit dat ze de druppelslangen maar één seizoen kunnen gebruiken. Een deel van de gaatjes zou kunnen dichtslibben, bijvoorbeeld door ijzer in het water. Leverancier Toro-Aquatraxx werkt aan een systeem om het polyethyleen te recycleren. “Op dat perceel moet dat in principe altijd geld opbrengen. En is er een jaar met voldoende regen, dan hebben we ons gewas”, vertelt Herman. “Ik oogst niet graag mais met maar half gevulde kolven. Dat weegt niet op tegen de kosten van zaaien, bemesten en gewasbescherming. Zelfs als onze meeropbrengst maar 300 euro zou zijn, hebben we toch een deftig gewas kunnen oogsten.” Dries vergelijkt het met hagelnetten boven de peren. “Die brengen misschien ook drie jaar niets op, maar als je ze het vierde jaar niet hebt en je krijgt een late hagelbui, heb je totaal geen oogst.”

Competenties ontwikkelen

Dries en Ilse zijn begaan met de competentieontwikkeling van hun medewerkers. “De laatste jaren zijn er wat mensen bijgekomen. Bij ons begint een medewerker op een bepaald niveau. Sommigen ontwikkelen zich steeds verder. Anderen blijven hangen, misschien omdat ze niet de ambitie hebben om meer verantwoordelijkheid te dragen. Ook dat is geen probleem voor ons, want we hebben diverse profielen nodig. Het moeten niet allemaal bedrijfsleiders zijn. We zagen al veel mensen groeien, zowel Belgen, Polen als Roemenen.” In het fruit werken ze met seizoenarbeiders, maar in de varkenshouderij is iedereen vast in dienst. “Dat zou ook niet werken, tenzij voor enkele speciale handwerkzaamheden. We hebben mensen nodig die hun verantwoordelijkheid nemen. Als er iets verkeerd is gelopen, willen we weten bij wie de verantwoordelijkheid ligt om het te kunnen verbeteren. We moeten op onze mensen kunnen vertrouwen. Bij werkzaamheden zoals vaccineren of insemineren zie je pas enkele weken of maanden later of die goed zijn uitgevoerd. In dat segment hebben we echt wel mensen nodig die we 100% kunnen vertrouwen.”

Meer boeren in de kijker

Drie dames die voorbij fietsen, kijken naar het bord voor de deur van het St.-Amandshof in Pittem . Ze aarzelen even,...
Julien Vlaemynck uit Nevele zei de fruitteelt in 1966 vaarwel en koos bewust voor groenteteelt onder glas. Samen met...
Geert Devriese is de derde generatie op het sierteeltbedrijf, dat hij runt samen met zijn echtgenote Ingrid. Zijn...