Menu

“Ik ben trots op het pad dat ik afgelegd heb"

Terug naar Boer in de kijker
Sector: 
Themes: 
Regio: 

Siska Vanpeteghem

30 jaar
Beveren-aan-de-IJzer (West-Vlaanderen)
Siska baat een gemengd bedrijf uit met aardappelen, suikerbieten, tarwe en gerst. Ze houdt vleesvarkens en doet aan verbreding. Zo heeft ze een B&B, een ontmoetingsruimte en is het landbouwbedrijf ook een zorgboerderij.
Siska Vanpeteghem verloor vijf jaar geleden haar man Mathias in een arbeidsongeval en maakte ze de keuze om het landbouwbedrijf alleen voort te zetten.

Nele Kempeneers

Vleesvarkens, akkerbouw met specialisatie in aardappelen en verbreding in d’ Yzerpasserelle. Siska Vanpeteghem uit Beveren-aan-de-IJzer combineert dit alles met de zorg voor dochtertje Irene. Vijf jaar geleden verloor ze haar man in een arbeidsongeval en maakte ze de keuze om het landbouwbedrijf alleen voort te zetten. “Dat was een emotionele keuze, het bedrijf was een houvast. Vandaag merk ik dat ik nog steeds aan het zoeken ben, maar ik ben wel trots op het pad dat ik al afgelegd heb.”

7 augustus 2014 was een trieste dag voor het West-Vlaamse dorpje Beveren-aan-de-IJzer. Mathias Morlion en goede vriend Jeremy kwamen toen om het leven bij een probleem in een mestput. Mathias liet op zijn 32ste zijn kersverse vrouw Siska en hun 8 maanden oude dochtertje Irene achter. Nu, bijna 5 jaar later, blikt Siska terug op de weg die zij en haar dochter afgelegd hebben en kijkt ook voorzichtig vooruit. “Het klinkt misschien raar, maar volgens mij kan ik nu pas opnieuw voelen. Ik heb lang op automatische piloot geleefd.”

Sneltrein

Siska en Mathias leerden elkaar kennen via Groene Kring, waar zij stage deed voor haar opleiding in het sociaal werk. Boerenzoon Mathias had een diploma van industrieel ingenieur, maar na enkele jaren begon het te kriebelen om zelf in de landbouw te stappen. Hij nam een deel van de akkerbouwtak en een vleesvarkensstal over in Beveren-aan-de-IJzer. “Het is allemaal heel snel gegaan, want Mathias was erg gedreven en wou vooruit”, vertelt Siska. “Alles ging zo goed. Mathias bouwde het bedrijf verder uit, met mijn steun op de achtergrond. In mei 2012 zijn we getrouwd, in december 2013 werd Irene geboren, in maart zijn we verhuisd naar het nieuwe huis en in juni hebben we de B&B geopend.” In augustus 2014 kwam Mathias om het leven.

Automatische piloot

“De volgende dag sta je op en de wereld lijkt stil te staan. Maar je wordt ook meteen geconfronteerd met het leven dat rondom jou gewoon verder gaat: een jong kindje dat nog zo afhankelijk is, de varkens die honger hebben en de tarwe die geoogst moest worden.” Het was dus pompen of verzuipen voor Siska, die bovenop haar verdriet plots alleen voor grote beslissingen stond. “De keuze om het bedrijf voort te zetten was emotioneel. Mathias was ik al kwijt, ik wou niet ook nog het bedrijf verliezen waar we zo trots op waren. Het bood me een houvast en ik kreeg veel steun van vrienden en familie. Als ik er nu op terugkijk, besef ik dat ik jarenlang op automatische piloot geleefd heb. Het verdriet was te zwaar om te dragen en dus duwde ik het naar de achtergrond. Pas nu, vijf jaar later, kan ik mezelf toelaten om echt te rouwen. Dat is misschien vreemd voor mijn omgeving, want mensen denken dat je het intussen wel wat verwerkt hebt. Nu ik de touwtjes van het bedrijf iets strakker in handen heb, kan ik het verdriet en gemis pas echt in de ogen kijken af en toe.”

Moeder en dochter

De band tussen Irene (inmiddels 5 jaar oud) en haar mama is sterk. “We zijn heel vaak samen. We hebben allebei een pittig karakter en zij erfde ook de sterke wil van haar papa. Daardoor hebben we een heel intense relatie. We kunnen samen veel plezier maken, maar het kan soms ook flink tegenzitten. Als ik bij momenten even mijn verdriet toelaat, reageert Irene daar sterk op. Zij heeft ook aandacht nodig en die intense emoties zijn soms te veel voor zo’n klein meisje. Op die momenten verliezen we elkaar wel eens en dan is het zoeken om mekaar terug te vinden. Daarbij missen we Mathias heel erg. Hij was het die ons vroeger als de beste kon kalmeren. Ik hoop dat ik veel van Mathias kan meegeven aan Irene. Hij was zo trots op haar. Ik wil haar laten voelen dat ze altijd het recht heeft om haar eigen pad te bewandelen. Dat is niet gemakkelijk, want we leven in een maatschappij met hoge verwachtingen. Irene is een vrolijk meisje, dat geniet van het leven op de boerderij.” Toen Siska haar dit jaar na het planten van de aardappelen vroeg wat ze graag wou doen nu dat mama weer wat tijd had, was haar antwoord: “Gaan kijken hoe de patatjes groeien.”

Vooruitkijken

Siska focust zich vooral op het delegeren van taken, de planning en administratie in orde maken, contacten leggen en de verbredingstak die bestaat uit de B&B, de ontmoetingsruimte en de zorgboerderij. Ze legt zich ook toe op de vleesvarkens die gekweekt worden voor het ‘Beter voor iedereen’-label van Delhaize. Er is een vaste werknemer in dienst en Siska heeft erg veel steun van beide families. “Ik heb die mix met het sociale aspect echt nodig. Ik wil wel nog verder optimaliseren en inzetten op de groei van planten, dieren en mensen. Ik probeer mild te zijn voor mezelf en elke dag opnieuw de keuzes te maken die ik op dat moment de juiste vind. Ik wil niet meer op automatische piloot leven, maar opnieuw emoties toelaten en durven nadenken over wat ik echt wil. Het is nu tijd om even stil te staan en met een helikoptervisie naar het bedrijf te kijken. Dat is niet gemakkelijk zonder partner, maar we komen er wel. Het blijft een grote zoektocht, maar we zijn op weg.”

Groeien als persoon

Gelukkig zijn na het verlies van je partner, kan dat? “Ik heb niet het gemakkelijkste leven. Daarvoor zijn de uitdagingen te groot, vooral de emotionele. Het gemis van Mathias zal er altijd zijn. Maar mijn leven is rijk gevuld en de kansen die ik krijg, helpen me groeien als persoon. Dat wil ik in d’Yzerpasserelle meegeven aan andere mensen. Ik heb Mathias leren kennen op een regenachtige avond in het aardappelrooiseizoen. Had het toen niet geregend, dan had ik hem misschien nooit leren kennen. Aan de andere kant zijn we Mathias en Jeremy verloren in een stom ongeval. Het leven kan je zoveel ontnemen, maar het brengt ook mooie dingen op ons pad. Zolang we dat zien en blijven leven vanuit de liefde, ben ik hoopvol.”

Meer boeren in de kijker

“Wie mij vorig jaar rond deze periode voorspelde dat ik de nieuwe Schoonste boerin van Vlaanderen zou worden, zou...
Het Bruwershof in Dadizele is een van de acht landbouwbedrijven die dit jaar deelnemen aan een nieuwe editie van...
In Management&Techniek brengen we deze week het dossier 'Hoevevlees, de korte keten' waarin enkele...