Menu

“Er zitten veel emoties in grond”

Terug naar Boer in de kijker

Michel Hendrickx

52 jaar
Hoegaarden (Vlaams-Brabant)
Michel werkt op het bedrijf samen met zijn ex-vrouw en zijn medewerker Dieter Van den Berghe.
Tot voor kort was Michel Hendrickx enkel bekend in Hoegaarden en omstreken, vandaag kent Vlaanderen hem als de aardappelboer uit ‘Boerenjaar’.

Nele Kempeneers

Michel vertelde op televisie al over zijn liefde voor de aardappelteelt, de bodem en machines. “Maar de liefde voor je familie is van een andere dimensie dan die voor je tractor.”

De Carolushoeve, de boerderij in Babelom bij Hoegaarden die Michel runt, dateert uit 1760. Hij is de zesde generatie die hier boert, maar de eerste die met aardappelen startte. “Mijn vader was varkensboer, maar dat sprak me echt niet aan. Ik ben een echte ‘machineman’ en het was mijn grote droom om een akkerbouwbedrijf te runnen. Zo’n dertig jaar geleden nam ik de boerderij over en begon ik stilaan gronden in de buurt over te nemen. Zo kon ik uiteindelijk de varkenstak laten vallen en voluit gaan voor de aardappelteelt. Een groot voordeel was dat we vlak bij de grens met Wallonië liggen en ik daar toegang had tot maagdelijke gronden waarop nog nooit aardappelen hadden gestaan. In die tijd was er bij de verwerkende fabrieken grote vraag naar telers die een uniforme kwaliteit konden leveren. Zo hebben we het bedrijf uitgebouwd.”

Vlaanderen bereiken

Toen Michel de vraag kreeg om mee te doen met ‘Boerenjaar’, heeft hij niet lang getwijfeld. “Ik was meteen enthousiast, maar je moet ook rekening houden met je gezin. Mijn ex-vrouw, die ook meewerkt in het bedrijf, koos ervoor om niet in beeld te komen, net als mijn drie dochters die een toekomst buiten de landbouw kozen.” Wie wel op televisie te zien is, is medewerker Dieter: “Ik zie dat mijn kinderen op school heel weinig leren over waar hun voedsel vandaan komt, en dus is het belangrijk om meer naar het grote publiek te communiceren over landbouw.” Dat laatste was voor Michel een extra motivatie om mee te doen. “Heel wat scholen laten natuurorganisaties aan het woord in de klas. Ondanks het feit dat ik vaak heb aangeboden om klassen te ontvangen of uitleg te geven, gaat men daar zelden op in. Door deel te nemen aan ‘Boerenjaar’ kon ik mijn verhaal aan heel Vlaanderen vertellen in plaats van aan 20 kinderen. Zo zie je maar dat je een boer niet moet uitdagen”, lacht Michel.

Wat doe je morgen?

Michel en Dieter worden zelden op straat aangesproken, maar ze krijgen wel geregeld reacties op hun deelname aan ‘Boerenjaar’. “De meest kritische reacties krijg ik van landbouwers zelf. Zij vinden soms dat er meer aandacht had moeten zijn voor alle fasen van de teelt, de werking van de machines op het veld. Maar het programma is bedoeld om mensen van buiten de sector te bereiken en zij hebben geen boodschap aan technische informatie, ze willen menselijke verhalen zien. Ik denk dat het programma daar goed in geslaagd is.” Dieter en Michel hadden een goede band met de cameramensen die hen volgden, al waren er soms uitdagingen. “Ze vroegen ons vaak: ‘Wat ga je morgen doen?’ Maar dat is de slechtste vraag die je een landbouwer in de oogstperiode kan vragen, want alles hangt af van het weer. Al begrijp ik dat het voor hen belangrijk was om een planning van de draaidagen te kunnen maken, dus op dat vlak hebben we elkaar wat moeten tegemoetkomen. Gelukkig hadden ze begrip voor de onvoorspelbaarheid van ons werk.”

Boerenhart volgen

Over werk gesproken: het wordt geen makkelijk jaar voor de aardappeltelers. Door het wegvallen van verscheidene gewasbeschermingsmiddelen wordt onder andere de bewaring van aardappelen een uitdaging. “De helft van de investeringen in mijn bedrijf zijn gemaakt voor de aardappelteelt. Die zal ik dus niet zomaar verlaten. Het klopt dat het geen evident jaar wordt, maar we moeten er allemaal door en het is in geen enkele sector makkelijk. Het is een nieuwe uitdaging, zoals we er al vaker het hoofd hebben geboden.” En soms moeten er beslissingen genomen worden met het hoofd, ook al zegt het hart iets anders. “We liggen met ons bedrijf in gebied dat kan ingetekend worden als beheerovereenkomst voor de grauwe kiekendief. Ik heb de boot heel lang afgehouden, maar nu heb ik toch enkele gebieden ingetekend. Je boerenhart kan het daar moeilijk mee hebben, maar als ondernemer moet je soms ook durven denken aan je portefeuille. Ik hoop dat we ons die keuze in de toekomst niet zullen beklagen.”

Grondgebonden

Valentijn is uiteraard het feest van de liefde, en die kan voor Michel verschillende vormen hebben. “Een landbouwer loopt over van liefde: voor zijn grond, zijn vruchten, zijn machines … Zo zal ik bijvoorbeeld niet de eerste de beste chauffeur op mijn tractor zetten. Ik wil dat die met zorg behandeld wordt. Ik merk dat er ook aan grond veel emoties verbonden zijn. Ik ben betrokken in een verkavelingsproject hier in de buurt, en de bezwaarschriften die worden ingediend door zowel landbouwers als eigenaars zijn in veel gevallen geen economische of juridische klachten, maar zijn gebaseerd op emotie. Mensen hebben het moeilijk om hun grond te verlaten en we mogen dat niet onderschatten. Al is de gehechtheid aan materiële dingen niet te vergelijken met de liefde die je voelt voor je kinderen en familie.”

Meer boeren in de kijker

In het West-Vlaamse Vleteren – waar ’s werelds beste bier gebrouwen wordt – baten Gerdy Leuridan en...
Op het eerste gezicht baten Niels en Nathalie een conventioneel melkveebedrijf uit. Behalve dan dat het zeer sterk...
Koen en Hilde Timmerman baten in Sint-Kruis, een deelgemeente van Brugge, een bedrijf met 99.500 scharrelkippen uit. De...