Cerpentier

"Wil je eens iets puur, eerlijk, vers en correct (w)eten?"

18 januari 2022

De Wase Scheldepolders zijn een van de mooiste en bovendien meest vruchtbare landbouwgebieden van Vlaanderen. Maar de boeren hadden het er de laatste 60 jaar niet gemakkelijk. Ten behoeve van de altijd maar verder oprukkende haven, werden velen onteigend. En zij die konden blijven dienden vaak te boeren in grote onzekerheid. De vader van Alexander Cerpentier uit Kieldrecht, ondertussen 86 jaar, kreeg al in de landbouwschool te horen dat hij daar waarschijnlijk niet zou kunnen blijven. Toch boeren Alexander en zijn echtgenote Mireille Beck er nog steeds, ook al hadden de plannenmakers het eerst anders voorbeschikt. Tot zowat vijf jaar geleden moest hun bedrijf – net als het Scheldedorp Doel – wijken voor het Saeftinghedok. Maar de plannen wijzigden, Doel mag blijven en hun Arenberghoeve ook. Gezien de enorme druk op de nog resterende grond, zit normaal groeien er niet in. Toch is het mits wat creativiteit mogelijk om in dat gebied een bestaan als landbouwer uit te bouwen. Alexander wil dat de mensen de smaak van de landbouw leren kennen door eerlijke producten te proeven.

‘Arenberghoeve’ verwijst naar de polder. De Nieuw-Arenbergpolder werd in 1784 ingedijkt op initiatief van de hertogen van Arenberg, die er ook hun naam aan gaven. Dat deden ze eerder ook al met de Oud Arenbergpolder (1688). Mireille legt zich fulltime toe op de bed and breakfast, waar zowel toeristen kunnen verblijven als mensen die in de ruime omgeving komen werken. De rust van de uitgestrekte polders en het Verdronken Land van Saeftinghe en ook de nabijheid van Antwerpen, Gent, Sint-Niklaas, Hulst en Beveren zijn een troef.

Alexander combineert het landbouwbedrijf met deeltijds lesgeven in de landbouwschool van Sint-Niklaas (landbouwtechniek/mechanisatie). De ouders van Alexander hadden een gemengd bedrijf akkerbouw-zeugen en hadden ooit plannen om een gesloten varkensbedrijf te realiseren. Maar de juridische gevolgen van de claim van de haven op het gebied maakte nieuwbouw onmogelijk. Ondertussen zijn de varkens verdwenen, en kwamen er schapen en in de zomermaanden ook vleeskippen in de plaats. De hoofdteelten zijn suikerbieten, wintertarwe en aardappelen. Alexander teelt ook erwten, die rechtstreeks naar een varkenshouder gaan, net als de tarwe. “Dat is een manier om de marge wat te vergroten en bovendien draagt het bij aan een beter beeld van de landbouw. Ik vind het leuk om aan de gasten van onze B&B te kunnen vertellen dat onze erwten een deel van de ingevoerde soja kunnen vervangen, en dat we zo de keten verkorten.” Door de coronacrisis worden meer aardappelen rechtstreeks verkocht. “Tijdens de eerste lockdown waren onze zoons, Victor en Leon, meer thuis. Ze mochten voor zichzelf een halve hectare aardappelen telen en zelf verkopen. Ik merkte dat ze op het einde van de rit meer verdiend hadden dan ik met mijn 15 ha.” Daarom werd het assortiment aangepast. Belangrijke rassen zijn Annabelle en Nicola in het vastkokende segment en Première als bloemige aardappel. Verder is er nog Fontane voor de frietindustrie. Alexander levert onder de naam Arenberghoeve aan kleinhandelaars in de regio. Het logo is een klaproos. “Die wijst op de omgewoelde gronden in de streek, zowel van de haven- als van de natuurontwikkeling.”

Cerpentier

 

 

 

Cerpentier
Cerpentier

Fier op je product

Alexander pleit voor fierheid voor eigen producten. “Als je in Frankrijk een wijnbouwer bezoekt, dan zal die met trots vertellen over de grondsoort en de specifieke eigenschappen van zijn wijnen. Wij hebben hier zeer vruchtbare grond, en dat laat zich voelen in de vruchten die hier groeien. We kunnen hier sterke, vaste aardappelen telen, en ook de ringen van de uien zijn veel vaster. Ik volg nog steeds een koksopleiding. Als de chef zegt dat we puree gaan maken, dan kijk ik direct welk ras klaarligt. Je moet een ras kiezen dat geschikt is voor dat gerecht. Ik wil dankzij mijn koksopleiding de link kunnen leggen van in de grond tot op tafel. Iedere aardappel heeft zijn eigenheid. Dat is ook zo bij verschillende vleessoorten. Je gaat een biefstuk toch ook niet verwerken tot stoofvlees, of omgekeerd? Ik wil meteen ook meegeven dat die producten gegroeid zijn in een hoekje van het Waasland, dat nog niet algemeen bekend is.”

Om dat te faciliteren hebben Alexander en Mireille vorig jaar een bakhuis gebouwd, waarin ze groepen tot twintig personen een degustatie kunnen aanbieden. Centraal staat de houtoven, die zich zowel leent voor pizza’s, als voor het grillen van schapen- en kippenvlees van eigen kweek. De tomaten voor de pizza’s telen ze zelf, en Alexander gebruikt daarbij ook lamsgehakt van eigen lammeren. “De gasten vinden dat verrassend lekker smaken. Als je eens iets puur, eerlijk, vers en correct wil (w)eten, dan ben je hier aan het juiste adres.”

Zo komen we bij ‘Smaak van Waas’, een coöperatie van producenten van lekkers uit het Waasland – waaronder enkele land- en tuinbouwers. Horeca-uitbaters en particulieren kunnen online bestellen, er wordt thuis geleverd. Alexander verkoopt zo vooral lamsvlees. “Lamsbout, kotelet, lamszadel, lamsstoofvlees, ribbetjes, lamsschenkel met en zonder been en schouder”, somt hij op.

Natuurbeheer

In de streek ging heel wat goeie poldergrond verloren aan natuurcompensaties, ondanks hevig verzet van de landbouwers en vanuit onze organisatie. Nu die natuur er is, ziet Alexander daar mogelijkheden in. “Ik probeer om te werken aan landbouwinclusieve natuur in plaats van aan natuurinclusieve landbouw. Je kan op een extensieve manier aan schapenhouderij doen. Op een dijk kan net zo goed gras-klaver gezaaid worden als gras alleen. Daar heeft de kiekendief ook baat bij. Ik moet er nog eens naar rekenen, maar denk dat ik daarmee ongeveer break-even draai. Maar ook het verhaal dat je ermee creëert heeft zijn waarde.”

En Alexander promoot zijn streek nog op een andere manier. Hij werkt mee in het grensoverschrijdend participatieproject ‘Grenspark Groot Saeftinghe’ en beheert in samenwerking met het Zeeuwse landschap een kudde waterbuffels, die in de zomermaanden op de schorren bij Baalhoek grazen. Hij heeft mee geïnvesteerd in de zonnetrein, een voertuig op zonne-energie dat twee wagens met telkens 11 personen kan meetrekken. Vorige zomer heeft hij op die manier groepen gegidst langs polders, natuurgebieden en havenontwikkeling, een verhaal van passie, respect en liefde voor de polder.

Cerpentier

En zo komen we op zijn opdracht maar ook missie als leerkracht. “Ik vind het belangrijk dat mijn leerlingen leren om zich uit te drukken, zodat ze kunnen uitleggen wat ze zo goed als mogelijk moeten doen. Zo kan diegene die je verhaal hoort respect krijgen voor wat je doet als mens!”