Menu

Wanneer je plots geen baas meer bent in eigen stal

Terug naar Actualiteit
Sector: 
Filip Callemeyn is eendenhouder en kreeg onlangs dierenrechtenextremisten over de vloer.

Nele Kempeneers

Filip Callemeyn is eendenhouder en baat samen met zijn vrouw Veerle Van Douselaere het bedrijf ‘Bekegemse Foie Gras’ uit. Op zaterdag 9 november werd het gezin geconfronteerd met een inval van Animal Resistance, een actiegroep van dierenrechtenextremisten. De impact op mens en dier was zwaar, maar Filip wil zijn ervaring delen met collega-veehouders. “Paniek zaaien heeft geen zin, maar het kan elk van ons overkomen. Denk daarom na over een actieplan voor jouw bedrijf.”

Bekegemse Foie Gras is de enige Vlaamse foie grasproducent in Vlaanderen. Landbouwerszoon Filip Callemeyn startte het bedrijf zelf op in 1989. Vandaag mest het bedrijf 25.000 eenden per jaar af, met eigen slachtruimte, versnijderij en hoevewinkel. “Dankzij het feit dat de eendagskuikens die hier aankomen het bedrijf niet meer hoeven te verlaten, hebben de dieren geen stress onderweg naar het slachthuis of in de wachtruimte. Dat zorgt voor een hogere kwaliteit van het product, maar is vooral belangrijk voor het dierenwelzijn”, zegt Filip. “We verkopen in de hoevewinkel en leveren aan verschillende horecazaken en groothandels in de wijde omgeving. Zo kunnen we goed inspelen op de wensen van elke klant. Al is het door de recente gebeurtenissen deze week niet gelukt om alle klanten goed te bedienen.”

Als producent van eendenlever is enige kritiek je waarschijnlijk niet vreemd?

“Toen ik dertig jaar geleden met het bedrijf startte, werd ik de hemel in geprezen voor mijn durf en zin om te innoveren. Maar na enkele jaren maakten de eerste dierenrechtengroeperingen hun opwachting, en daarmee kwam ook de kritiek op de productie van foie gras. We zijn al bijna sinds het prille begin een geliefkoosd onderwerp van kritiek, dus we hebben er wel enigszins mee leren leven. Zo’n twintig jaar geleden is GAIA hier op straat komen protesteren. Ik heb Michel Vandenbosch toen bedankt met een bos bloemen, want dankzij die actie werd ons bedrijf op de kaart gezet. Plots was niet de boodschap van de activisten, maar wel mijn ludieke actie groot nieuws. Ik werd uitgenodigd in praatprogramma’s en kreeg zo veel gratis publiciteit dat ons klantenbestand sterk groeide. Dat neemt niet weg dat een respectloze aanval zoals we nu hebben meegemaakt diepe wonden slaat.”

Hoe merkte je die zaterdag dat er iets mis was?

“Ik had het bedrijf om 11 uur ‘s ochtends verlaten om een boodschap te doen. Toen ik een halfuurtje later terugkeerde, stonden een dertigtal activisten slogans te zingen op straat voor het bedrijf. Ik zag dat het hek naar de stallen, dat altijd gesloten is, openstond. Bij het openen van de stal begreep ik pas goed wat er aan de hand was, want zo’n veertig activisten in witte overalls en gewapend met smartphones hadden zich vastgemaakt aan de kooien waarin de eenden verblijven. Sommigen hadden zich vastgeketend, anderen hadden hun handen aan elkaar gekleefd met contactlijm. Zodra ik mij in de stal liet zien werden alle smartphones op mij gericht. De hele actie werd gefilmd en live gestreamd op sociale media.”

Wat was je eerste reflex in die stressvolle situatie?

“Ik was uiteraard geschrokken, maar ik ben rustig gebleven en ben de confrontatie met de activisten niet aangegaan. Ik heb de staldeuren weer gesloten en heb de politie gebeld. Ik wist meteen dat de actie schade zou berokkenen aan mijn eenden en wilde dus ook dat iedereen die in de stal zat, geïdentificeerd zou worden. De lokale politie was zeer snel aanwezig en vroeg meteen versterking, want ook voor hen was dit geen alledaagse situatie. Het was een geruststelling dat de politiediensten zo snel aanwezig waren, want vanaf dat moment was de controle over de situatie niet meer in mijn handen. Vergelijk het met een brand: je moet de brandweer bellen, maar wanneer ze aangekomen zijn, laat je hen hun werk doen. Ik heb ook mijn twee kinderen opgetrommeld om te komen filmen en foto’s nemen wanneer de activisten een voor een uit de stal werden geleid, zodat we zo veel mogelijk bewijsmateriaal konden verzamelen mocht dat later nodig zijn. Ik heb ook veel gehad aan de loonwerker die toen toevallig langskwam op het bedrijf. Hij is de hele dag als een stille, rustige kracht achter mij blijven staan, wat me toch geruststelde.”

Wat was de impact van de actie op de dieren in de stal?

“Doordat de activisten zich hadden vastgeplakt, heeft het tot 17.30 uur geduurd voor de laatste activist de stal verlaten had. Eenden zijn vluchtdieren en dus uiterst gevoelig voor stress. Het lawaai en de aanrakingen van de activisten, die geen kennis hebben van het houden van pluimvee, hebben de dieren in shock doen gaan. Om nog maar te zwijgen van de sanitaire risico’s die zo’n grote groep mensen in de stal met zich meebrengt. Kort na afloop van de actie merkten we de eerste dode dieren op, waarna het aantal is opgelopen tot 193. We hebben een dierenarts laten komen en de nog levende dieren laten onderzoeken, maar gezien de schade die ook zij hadden opgelopen, hebben we uiteindelijk de volledige stal van 500 dieren moeten slachten. Het risico op ziekten of verdere sterfte was te groot.”

Kunnen jullie als familie vatten wat er is gebeurd?

“Het echte besef kwam bij mij ’s avonds, toen ik na afloop van de actie opnieuw in de stal stond om de rest van de eenden te voederen. Want het leven gaat meteen gewoon door, hoe vreemd dat ook aanvoelt. Ook voor mijn vrouw en kinderen is de impact zwaar. Zo is het moeilijk geworden om ons bedrijf te verlaten, want je bent steeds op je hoede dat er opnieuw een inval zal gebeuren. Je bent constant superalert, maar als het zou gebeuren kan je er toch niets aan doen. Het bedrijf afsluiten is geen optie want naast de klanten passeren er hier ook heel wat leveranciers. De kerst- en eindejaarsperiode betekent voor ons dag en nacht werken, dus ik denk dat we pas echt onze ‘klop’ gaan krijgen in januari.”

Je hebt jouw kant van het verhaal wel via de media tot bij de consument gekregen.

“Daar ben ik blij om en ik trek me op aan de gedachte dat de activisten niet het laatste woord hebben gekregen. Door aan de media uit te leggen dat de actie van de groepering veel dierenleed en -sterfte heeft veroorzaakt, kon ik het verhaal van de activisten counteren. Ze hebben met deze ondoordachte actie geen dieren geholpen, integendeel. De actie op ons bedrijf was trouwens compleet nutteloos, want door de productiestop voor pelsdier- en foie grasbedrijven die in Vlaanderen ingaat vanaf 2023, is het einde van ons levenswerk sowieso al in zicht. Alleen heeft de bevoegde minister Ben Weyts zijn huiswerk niet helemaal afgemaakt, want de beloofde compensatieregeling voor bedrijven die de productie beëindigen is nog steeds niet uitgewerkt. We kunnen dus niet stoppen, zelfs al zouden we dat willen. Waarmee ik uiteraard niet wil zeggen dat een protestactie op een veeteeltbedrijf uit een andere sector wel gerechtvaardigd zou zijn.”

Welke raad geef je aan veehouders die zich bedreigd voelen?

“Als je denkt dat je een mogelijk doelwit kan zijn, denk dan na over een actieplan. Dat kan op papier, maar ook gewoon in je hoofd. Indien er zich een incident voordoet, blijf je best kalm. Ga de confrontatie niet aan en breng zo snel mogelijk de politie op de hoogte. Op het moment dat zij het overnemen, moet je enkel nog denken aan het verzamelen van bewijsmateriaal van mogelijke schade, wat je later kan gebruiken in een schadeclaim. Omring je ook met mensen die rustig en helder kunnen nadenken. Dat kunnen familie of vrienden zijn, maar bijvoorbeeld ook een landbouwer of Boerenbondconsulent uit de buurt. Het is ook altijd slim om een goed contact te onderhouden met het gemeentebestuur en met hen te overleggen over een plan van aanpak indien er zich een crisissituatie zou voordoen, of dat nu een protestactie of een bedrijfsbrand is. Paniek zaaien heeft geen zin, maar denken dat het jou niet zal overkomen ook niet. Blijf rustig en denk helder na, dan doe je geen dingen waar je later spijt van krijgt.”

Blijf waakzaam

Stijn De Roo, directeur Beweging Boerenbond: "We roepen je op om waakzaam te blijven en bij de minste twijfel de politie te verwittigen. Denk je dat jouw bedrijf risico loopt? Neem dan veiligheidsmaatregelen (plaats bijvoorbeeld hekken, een alarm of beveiligingscamera), onderhoud een goed contact met de politie en wees aandachtig voor de informatie die je verspreidt op het internet.

Merk je iets verdachts op of heb je weet van acties? Verwittig dan de politie en de burgemeester. Sluit je bedrijf goed af en verwittig collega-landbouwers en Boerenbond van verdachte omstandigheden in de buurt.

Wanneer het toch tot een actie komt, staat veiligheid voorop. Bewaar de rust en verwittig de politie via het nummer 101. Gebruik geen geweld en ga geen confrontatie aan met actievoerders. Wacht op de komst van de hulpdiensten en neem contact op met Boerenbond, zodat wij je kunnen ondersteunen.

Is er schade? Breng deze in kaart, verzamel bewijsstukken en laat de politie, een deskundige of een gerechtsdeurwaarder vaststellingen doen."

Deel deze pagina: 

Meer informatie

Sector: