Familie Hillen

Stef Hillen en zijn ouders werken toe naar generatiewissel

16 november 2021

Van 15 tot 19 november loopt de Week van de Bedrijfsoverdracht. En dat is ook in de land- en tuinbouw een erg belangrijk thema. Je eerste stappen zetten in de sector is vandaag geen evidentie, maar ook je bedrijf doorgeven vraagt heel wat moed. We gingen langs bij jonge landbouwer Stef Hillen en zijn ouders Johan en Ria in Helchteren. Samen werken ze toe naar een generatieoverdracht.

De familie Hillen baat in het Limburgse Helchteren een modern melkveebedrijf met zo’n 165 koeien en bijbehorend jongvee uit. Vader Johan is voor veel landbouwers geen onbekende, want hij is erg geëngageerd. Niet alleen als voorzitter van de producentenorganisatie van Danone-leveraars, maar hij zetelt ook in de Watering en is lid van het Hoofdbestuur van Boerenbond. Zoon Stef deed na zijn studies in Geel een jaar ervaring op in de Verenigde Staten en ging daarna thuis aan de slag als zelfstandig helper. Vandaag zijn we drie jaar verder en is het gezin stilaan klaar voor de volgende stap: een bedrijfsovername.

Landbouwmicrobe

Een generatieoverdracht is bij elk gezin anders, zo weet ook de familie Hillen. “Toen mijn ouders overnamen van mijn grootouders moest er een hele puzzel gelegd worden”, weet Johan. “Mijn vader komt uit een gezin van zeven kinderen die allemaal wilden boeren. Ook mijn moeder kwam uit een groot gezin met kandidaat-overnemers. Nadat mijn vader twaalf jaar had geholpen op het ouderlijke bedrijf werd deze locatie aan de Oude Postbaan in Helchteren gevonden en kon hij zelf landbouwer worden. Hij was toen al dertig.” Nog eens dertig jaar later namen Johan en zijn vrouw Ria het bedrijf over van Johans ouders. Het gezin telde vier zonen en een dochter, maar Johan was de enige die de landbouwmicrobe te pakken had.

Sterke karakters

“Ondanks het feit dat mijn ouders ‘amper’ 30 jaar zelf hadden kunnen boeren op deze locatie, waren ze op hun zestigste bereid om het bedrijf over te laten”, zegt Johan. “Ze hebben altijd aangegeven dat ze ons die kans wilden geven en dat ze niet wilden wachten tot ze 65 waren. Misschien net omdat ze zelf erg lang hebben moeten wachten om te kunnen starten.” Ria ging eerst nog buitenshuis werken, maar gaf haar job op. “We konden het volledige bedrijf meteen overnemen en wilden er dan ook graag meteen met z’n tweeën voor gaan”, zegt Ria. “De bedrijfsovername verliep erg simpel toen. We namen de dieren, machines en voorraden over, de grond was voor later. We hebben ons nooit zorgen gemaakt dat we dit niet betaald zouden krijgen.”

“De grond van de huiskavel hebben we later tegen een eerlijke prijs van mijn ouders kunnen kopen, wat onze bedrijfszekerheid goed heeft gedaan”, vertelt Johan. “Dat was ook een goede zaak voor mijn broers en zussen, want zo was er ook voor hen kapitaal dat vrijkwam. Ondanks het feit dat het allemaal sterke karakters zijn, heeft iedereen in de familie mij en Ria dit bedrijf gegund.”

Van voetbal naar veeteelt

Intussen is het bedrijf gegroeid naar 165 koeien met jongvee en worden er voedergewassen verbouwd. En ook de derde generatie maakte zijn opwachting, want zoon Stef is intussen drie jaar aan de slag als zelfstandig helper. En toch was het niet meteen duidelijk of er wel opvolging zou zijn. Sanne, Silke en Stef staken graag een handje toe op het bedrijf, maar daar blijft het ook bij. “Ik was eerst van plan om naar een gewone middelbare school te gaan, maar toen bleek dat ze op de landbouwschool van Bocholt nog een keeper zochten voor de voetbalploeg, was mijn interesse gewekt. Het was dus in eerste instantie niet de passie voor landbouw die me naar daar heeft getrokken”, lacht Stef. Naarmate hij meer bijleerde over de stiel en gelijkgestemde kameraden vond, groeide de droom om het ouderlijke bedrijf ooit over te nemen. Van voetballen was al snel geen sprake meer. Het logische gevolg was de landbouwhogeschool in Geel. Toen die studies op z’n einde liepen, moest Stef een keuze maken. Uit werken, thuis aan de slag gaan  …? “Ik koos ervoor om een droom waar te maken: een jaar ervaring opdoen op een grootschalig melkveebedrijf in de Verenigde Staten”, vertelt Stef. “Ik heb er enorm veel bijgeleerd, leren doorbijten en zelfstandigheid gekweekt.” Eens terug thuis nam hij zijn plek in op het ouderlijke bedrijf, en dat ging vlot. “Papa had me toen ik in Amerika was gevraagd of ik het oké vond dat hij in het Hoofdbestuur van Boerenbond zou stappen”, vertelt Stef. “Dat hij veel engagementen heeft buiten de boerderij, maakte het makkelijker voor mij om hier mijn plek te vinden. De taakverdeling is spontaan gegroeid, het is niet zo dat we hierover concrete afspraken hebben gemaakt.”

Leren praten

Samenwerken geeft soms conflicten maar dat hoort ook zo, vindt Johan. “Als er nooit discussies zijn, betekent dat dat iemand zich wegcijfert. Het is belangrijk om erover te praten en zoiets niet te laten aanslepen.” Stef is van nature geen grote prater, maar heeft dat gaandeweg wel geleerd. “Door dagenlang te mokken los je niets op. Zo was het soms lastig om bepaalde gewoonten die papa heeft en waar ik het niet mee eens ben, aan te kaarten maar zo vind je samen wel oplossingen.” Intussen heeft Stef ook zijn vriendin Michelle leren kennen, en ook zij staat haar mannetje op de boerderij. “Ik heb van in het begin gezegd dat ik interesse heb om mee in het bedrijf te stappen, maar voorlopig werk ik nog buitenshuis. Ik ben wel al bezig met de starterscursus van Boerenbond te volgen”, vertelt ze. Ria en Johan zijn blij met hun schoondochter. “Het is fijn om te weten dat Stef het hier niet allemaal alleen zal moeten doen”, klinkt het.

Een stapje terug

De familie Hillen heeft 1 januari 2023 vooropgesteld als de deadline voor de overname. “Hoe we het concreet gaan aanpakken, weten we nog niet maar we hebben al wat verkennende gesprekken gehad met begeleiding van SBB”, zegt Johan. “We hebben ook een infoavond rond bedrijfsoverdracht gevolgd van Boerenbond. Dat was leerrijk, maar het toont je ook dat elke situatie anders is. Veel overlaters die we daar ontmoetten waren ofwel niet klaar om hun bedrijf los te laten of hadden geen vertrouwen in de capaciteiten van hun zoon of dochter. Dat gaf ons toch het gevoel dat het in onze familie op dat vlak best wel goed zit.” Eens de overname rond is nemen Johan en Ria niet alleen afscheid van het bedrijf, maar kiezen ze ook voor een nieuwe woning iets verderop in de straat. “We zijn van het principe: je moet de volgende generatie haar ding laten doen. Wij zullen nog steeds voor hen klaarstaan, alleen zetten we een stapje terug.”

Als er nooit discussie is, is er geen vooruitgang.