Storm in Europa Het stormt hard in de Europese Unie. Wat is er aan de hand? Om te voorkomen dat we steeds verder wegzinken in de economische crisis legt Europa regels op aan de begrotingen van de individuele lidstaten. Deze regels bestonden reeds vroeger onder de naam Stabiliteitspact, maar ze waren niet afdwingbaar. De twee groten, Duitsland en Frankrijk, waren de eersten om ze niet toe te passen toen bleek dat hun begrotingstekort boven de limiet zat. Bovendien bleek Griekenland de kluit belazerd te hebben, wat de hele eurozone uit evenwicht bracht. Logisch dus dat men de spelregels aanscherpt en dwingend maakt, tenminste als men verder met één munt wil werken. Het gevolg is niet enkel de discussie of Griekenland al of niet in de Euro kan of mag blijven, maar ook het feit dat nationale politici zich van Europa afkeren om hun eigen vel te redden (denk aan Wilders in Nederland en Sarkozy in Frankrijk) en eigenlijk vind ik dat niet kunnen. Europa, dat zijn wij, Vlaamse, Belgische burgers en politici. We beslissen samen via democratisch verkozen politici welke richting Europa verder uitgaat. Europa heeft ons heel veel gebracht. In een van zijn vele boeken verwoordde Marc Eyskens dat ongeveer als volgt. “In de voorbije zestig jaar verzesvoudigde de koopkracht van de Europese burger, steeg de gemiddelde levensverwachting met twintig jaar, vervijfvoudigde het aantal studenten in het hoger onderwijs, kwam onze gezondheidszorg op een zeldzaam hoog, toegankelijk en betaalbaar niveau, en bovenal we hebben de voorbije zestig jaar in de Europese Unie geen oorlog meer gekend.” Het was van de tijd van Julius Caesar geleden dat we nog zo een lange periode van vrede gekend hebben. We moeten daar goed over nadenken vooraleer we het kind met het badwater weggooien. Europa is geen doel op zich, het is een middel, een plaats waar enkele landen afspraken maken om vrede en welvaart te creëren. Het citaat van Dag Hammarskjöld, de vroegere secretaris-generaal van de Verenigde Naties, is hier meer dan ooit van toepassing: “Het is niet gemaakt om ons naar de hemel te brengen, het is gemaakt om ons te redden van de hel.” Wij zijn gemiddeld nog nooit zo rijk geweest als vandaag, maar nu gaat het moeilijker en zullen we allen samen de broeksriem wat moeten aantrekken. Alle beleidsverantwoordelijken moeten nu, meer dan ooit, de moed hebben om dit aan de mensen uit te leggen, om mee verantwoordelijkheid te nemen. GLB Een van de grote verworvenheden van de Europese Unie is het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid (GLB). Zestig jaar geleden was dat een fundamentele keuze: Europa moest in staat zijn om de eigen bevolking van hoogwaardig, kwaliteitsvol en veilig voedsel te voorzien en dat tegen een redelijke prijs. Tegelijk moesten ook land- en tuinbouwers daar een behoorlijk inkomen uit beuren. Aan dat laatste schort er toch wel wat, het is de insteek in de discussie over de toekomst van het GLB na 2013. Om de haverklap steekt dan de discussie over het grote aandeel van landbouw in het EU-budget de kop op. Voor dat budget krijg je een landbouw- en plattelandsbeleid, met een familiale landbouw die model kan staan voor de rest van de wereld. Max Kohnstamm, een van de eerste secretarissen-generaal van de EGKS stelde dat een dag oorlog meer kost dan een jaar landbouwbeleid. Vorige maandag en dinsdag was er Europese Landbouwraad. De voorstellen van de Commissie over vergroening zijn één van de gespreksonderwerpen. Stilaan begint de overtuiging veld te winnen dat het eenheidsvoorstel zoals het nu ter tafel ligt niet aangepast is aan de grote diversiteit van de land- en tuinbouw in de Europese Unie en circuleren er voorstellen die wat meer flexibiliteit voor de lidstaten voorzien. Je zou kunnen zeggen dat het gezond verstand toch de bovenhand haalt. In De Standaard van vorige maandag trok Natuurpunt, in de persoon van Annelore Nys, van leer tegen de pogingen om de voorstellen wat werkbaarder te maken. Het is jammer dat ze niet (willen?) inzien dat het bestaande voorstel contraproductief zal zijn in onze omstandigheden.   Instandhoudingsdoelstellingen Vorige maandag organiseerde minister voor Leefmilieu Joke Schauvliege een rondetafel over Natura 2000 (de Europese naam voor het netwerk van vogel- en habitatrichtlijngebieden waarin de instandhoudingsdoelstellingen moeten gerealiseerd worden). De bedoeling was om samen met een aantal stakeholders (landbouworganisaties, Natuurpunt, landeigenaars, bosgroepen, Voka, Unizo) een stand van zaken op te maken. Boerenbond en ABS hebben daar samen hun bezorgdheden naar voren gebracht: maximaal inzetten op omvorming voor wat de bosdoelstelling betreft, zeer zuinig zijn met natuurverbindingen, goede lokale terugkoppeling, een transparant beoordelingskader voor de passende beoordeling. Ten slotte hebben we ervoor gepleit om de beschikbare middelen van de Vlaamse overheid enkel nog binnen deze gebieden in te zetten en voldoende middelen te voorzien voor flankerend beleid. Piet Vanthemsche, voorzitter